| Artikel |
Regie: Christopher Renshaw.
MUSICAL
Diego, de jongere broer van Ramon en zoon van Don Alejandro, leidt een heerlijk, onverantwoordelijk leven met zijn zigeunerfamilie in Andalusië. Totdat, op een dag, zijn jeugdliefde Luisa verschijnt en hem een klemmende smeekbede doet. Diego moet terugkomen naar Californië om de bevolking te redden van de terreur van zijn broer Ramon. Ramon heeft zijn vader naar de kroon gestoken en regeert sindsdien met ijzeren hand over de arme boerenbevolking. Diego is de enige die hem kan stoppen. Hij besluit in te gaan op het aanbod van Luisa en vertrekt halsoverkop naar zijn geboorteplek. Diego beseft dat hij meer kans heeft zijn broer te benaderen als hij onherkenbaar is. Dus gaat hij getooid in een zwart outfit met een zwart masker de manschappen van zijn broer te lijf, totdat hij uiteindelijk oog in oog met hem komt te staan. In een daverende slotscène bevrijdt Zorro zijn vader, dwingt hij zijn broer op de knieën en wordt het gezag van Californië hersteld.
Copyright Roy Beusker Tommie Christiaan kan de titelrol van Zorro met moeite dragen. De gevoelige kant van Diego ligt hem wel en in die scènes komt hij zeker overtuigend over. Lastiger wordt het echter als hij verandert in Diego’s gemaskerde alter ego Zorro. Dan moet hij kracht, emotie en passie uitstralen. Christiaan is misschien fysiek wat te licht om ook dit karakter glansrijk neer te zetten. Voor de meer fysieke scènes wordt hij ondersteund door een stuntman-Zorro, maar het zou mij niet verbazen als er meerdere gemaskerde stuntmannen zijn. Maar het moet gezegd worden, Christiaan komt er wel mee weg. Zijn twinkelende ogen bezorgen hem een hoge aaibaarheidsfactor en hij zet met een precieze timing en krachtig volume zijn liedjes overtuigend in. Lone van Roosendaal schittert als Inez, de opperkenau die regeert over haar gipsy volk. Haar wapperende rode haren en fonkelende ogen maken haar tot een ontvlambare zigeunerin. Met wulpse heupbewegingen weet ze een ieder voor zich te winnen, zelfs de sergeant die aan de zijde van Don Ramon strijdt. De passie en hartstocht spuwen uit haar ogen en dat is prachtig om te zien. Ook René van Kooten overtuigt als de slechte Ramon. Hij weet zowel een arrogant despoot als een gekwelde broer neer te zetten.
Kostuums
Het verhaal is wat mager, dus moet de voorstelling het vooral van andere dingen hebben. En daar zitten precies ook de pluspunten. De kostuums zijn prachtig en roepen een zweem op van vervlogen tijden waarin cowboys heersten over de prairie. Diego en zijn zigeunervrienden gaan gekleed in strakke, donkerbruine leren broeken en hun gelooide laarzen doen de vloer kraken in zijn voegen. De vrouwen zwieren rond in hun opwaaiende zwart-rode jurken. Ze zijn niet te beroerd om de mannen hun vrouwelijkheid te tonen. En ook de decors dragen in grote mate bij aan een broeierige en Spaanse sfeer. De desolate woestijn wordt binnen een mum van tijd omgetoverd in een taverne of marktplein en het lijkt allemaal even echt.
Flamenco
Copyright Roy Beusker Het verhaal wordt ondersteund door enthousiaste, opzwepende liedjes en muziek, gebaseerd op de hits van de Gypsy Kings. De pijn en het verdriet van de vrouwen wordt prachtig gevat in liedjes waarin ze op melancholische wijze hun leed bezingen. Maar de Spaanse flamencodansers en gitarist stelen toch echt de show. Zij voegen een broodnodige dosis ritme, drama en gevoel toe aan de voorstelling. Op gepassioneerde wijze brengen ze hun liefde voor hun dans, hun cultuur, hun land over. Het is jammer dat zij vooral ten tonele verschijnen om de verschillende scènes aan elkaar te ‘lijmen’. Zij brengen op sensationele wijze de Spaanse volksziel naar boven waardoor de voorstelling de nodige body en diepgang krijgt.
Kan beter worden
De uitvoering kende wat technische mankementen – omgevallen tafel, glasscherven, zomaar ineens een vlam op het toneel – maar dat zal de nieuwigheid wel zijn. De gloednieuwe voorstelling staat aan het begin van een lange speelperiode, dus met het technische gedeelte zal het wel goed komen. En ook de scènewisselingen en choreografie zullen strakker moeten verlopen. Als deze kleine puntjes worden verbeterd kan Zorro best een goede musical worden, maar er is nog een weg te gaan.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|