| Artikel |
WinterParade 2009
 Copyright Lottie Herfkens
22 december
Op deze doordeweekse dag blijkt de Winterparade wederom niet heel goed bezocht. Maar aan de medewerkers kan het niet liggen. Er wordt net zo enthousiast gekookt en gespeeld als anders om de aanwezigen een fijn avondje te bezorgen.
New York! [Jacob Rens]
Boer Jacob Rens en zijn koe Helena 105 zijn onafscheidelijk. Vorig jaar stonden ze op de Winterparade en liet Rens Helena door een hoepel springen, dit jaar zijn ze zelfs voor een theaterfestival in New York geboekt! Helena mocht dan wel niet mee, maar Rens vond een goede zwart-wit gevlekte stand-in voor zijn trouwe kameraad. In de voorstelling ‘New York!’ vertelt Jacob met een onaflatende passie over zijn avonturen. Samen met zijn koe trok hij naar Broadway en Wall Street om de Amerikanen te vertellen over de betrekkingen die Nederland en New York onderhouden. Als een ware schoolmeester weet Rens vierhonderd jaar geschiedenis tot een half uurtje te reduceren. Hoewel qua de vorm geheel anders dan de andere voorstellingen op de Parade, is ‘New York!’ boeiend en interessant. (Chris Belloni)
Acht Kuub [Theatergroep Wak]
Slechts acht mensen kunnen tegelijkertijd de voorstelling ‘Acht Kuub’ aanschouwen. Dicht op elkaar gepakt zit je op twee rijen in een houten keet, dicht op de spelers. Dorus van der Meer en Bart Strijbos ontvouwen een parel van een voorstelling in slechts acht minuten, waarin de tegenstrijdigheid tussen alleen zijn en geborgenheid centraal staat. Ze kunnen niet alleen zijn, maar ook niet met elkaar. Ze zoeken elkaar op, maar stoten elkaar net zo snel weer af. Er worden flink wat spullen (oorbeschermers en basketballen) in de kleine keet heen en weer gegooid, dus wees daar op voorbereid. Er wordt bijna niet gesproken, waardoor de spanning toeneemt. De beide spelers voeren een fysieke strijd met elkaar en het gaat telkens maar net goed. Het slot is ontroerend, als het licht gedoofd wordt en er een klein kaarsje wordt aangestoken. De één houdt het kaarsje stevig geklemd in beide handen en de ander ontsteekt de lucifer. Blijkbaar kunnen ze dus toch niet zonder elkaar. (Chris Belloni)
21 december
Het is de kortste en wellicht ook de meest barre dag van het jaar. Het land is ontregeld door de hevige sneeuwval van afgelopen weekend. Ook Amsterdam gaat hieronder gebukt. In het Westerpark is het rustig. Voor de ingang van de Gashouder delen verkleumde medewerkers glühwein uit aan de bezoekers van de Winterparade. Jammer genoeg zijn dat er maar weinig. Het is vooral het personeel dat deze avond het festivalterrein vult.
Bovenkooi [Christine van Stralen en Paul van der Laan]
 Copyright Lottie Herfkens
Het Ware Kerstverhaal [Hofmeister Scholten Schippers]
 Copyright Lottie Herfkens
20 december
Terwijl iedereen zich een weg baant door de sneeuw is er veel warmte in de Amsterdamse Westergasfabriek op deze zondagavond. Voortgetrokken karren met heerlijk eten erop zorgen voor een rustieke sfeer. Binnen in de Gashouder is het sereen met vele kaarsen en niet te veel publiek. Misschien dat de sneeuw het publiek heeft tegengehouden?
Zakkie troost [Rosa Peters]
Dat een dans met een vuilniszak ontroerend kan zijn bewijst actrice Hilde Labadie. In ‘Zakkie troost’ krijgen haar vuilniszakken een tweede leven. Regisseuse Rosa Peters weet op knappe wijze vuilniszakken gevoelens te laten oproepen. In iedere zak afval zitten vele herinneringen die samen met de zak aan de straat worden gezet. In een melancholische tijd rond het einde van het jaar kost het weinig moeite om verdrietig te worden bij het weggooien van herinneringen. Zelfs als dit een vuilniszak betreft. Wat een mooie manier om dit thema te verbeelden; een vuilniszak op straat zetten zal nooit meer hetzelfde zijn! (Veerle Corstens)
Baila Louca [Rita Vilhena]
Met koptelefoons op het hoofd – waardoor we de muziek goed kunnen horen, maar de andere voorstellingen geen last van ons ondervinden – kijken we naar de dansvoorstelling van Baila Louca. Dansers Rita Vilhena en Pawel Konior raken elkaar voorzichtig aan maar dansen niet met hun volle kracht. Uit de manier waarop de man en vrouw elkaar aanraken spreekt een spel om macht. Dansgroep Baila Louca is een platform voor improvisatie dat geïnspireerd is door de architectuur van gebouwen. In de Westergasfabriek zien we niet-afgeronde bewegingen die het industriële karakter van de ruimte weerspiegelen. De dansers bewegen wat voorzichtig, wat waarschijnlijk te maken heeft met het feit dat de dansers de muziek minder hard horen dan het publiek met koptelefoons op. (Veerle Corstens)
Klassieke concerten [Iris Hond]
Twintig mensen zitten met koptelefoons op hun hoofd rondom een piano op wielen. De pianiste zelf – ook met koptelefoon – speelt een Hongaarse rapsodie van Liszt en lijkt ieder moment weg te kunnen rijden met haar piano. Maar gelukkig blijft ze bij haar publiek dat ze trakteert op een prachtig pianospel dat goed past bij de omgeving. Haar vleugel was eerder al op Times Square in New York en het Gelredome in Arnhem maar ook in deze intieme setting lijken piano en bespeelster perfect te passen. Het gedimde licht en de vele kaarsen in de Gashouder geven een kerstsfeer waarin een piano concert voor klein gezelschap goed past. (Veerle Corstens)
19 december
De bomen zijn bedekt met een dun vachtje sneeuw en versierd met lichtjes. De stemming zit er goed in bij de ingang van de Gashouder. De aanwezigen kletsen met elkaar en spreken hun verbazing uit over het winterse weer dat hen onderweg heeft overvallen. Een vriendelijke vrouw deelt glühwein uit, terwijl een groepje mensen zich verwarmd aan de vuurkorf. De kou buiten past uitstekend bij de betoverende ambiance binnen bij de Winterparade.
Coach! [Theatergroep Ponies]
Moeder en dochter zitten – onwennig als twee vreemden – aan een riante eettafel met volle wijnglazen in de hand. Er is flink geschranst, overal staan borden met restjes eten en halfvolle glazen. Het is overduidelijk de laatste dag van het jaar; toastjes, galajurkjes en een licht gespannen situatie voordat het grote aftellen gaat beginnen, alleen de traditionele oliebollen ontbreken. In hun strakke galajurkjes en opgedirkt voor een grootse feestavond evalueren ze het afgelopen jaar en bespreken ze de verwachtingen voor het nieuwe jaar. Dat ze hier andere gedachten over hebben, blijkt al snel. Anna Hermanns en Lize van Olden van Theatergroep Ponies gaan duidelijk op in hun spel en met wat voor een enthousiasme! Het plezier druipt ervan af en slaat over op het publiek. Hun cabareteske spel is doorspekt met lichte humor. Alle gebruikelijke clichés die mensen met Oud en Nieuw schijnen te moeten bezigen (“Wat is dit jaar snel gegaan hè?” “Ja, maar ik heb er wel het maximale uitgehaald.”), gaan over tafel en dat levert bijzonder grappige tafereeltjes op. Ook komen er serieuze onderwerpen aan bod. Maar als het echt menens wordt en dochter moeder confronteert met haar depressiviteit, wordt het zenuwachtig weggelachen. Er wordt snel geschakeld, wat de snelheid van de voorstelling goed doet. Kortom, een leuke voorstelling die bovendien met een verrassend ontwapenende noot wordt afgesloten. (Chris Belloni)
Pluk en ruk [Feikes Huis]
Normaal gesproken is een vuilnisbelt een plek waar het stinkt en men liever niet wil komen. Maar in de wonderlijke wereld van Feikes Huis is de vuilnisbelt de plek waar magische schepsels samenkomen. De mooie blonde Ruk (Roos Hoogland) brengt haar dagen door in een viezig jurkje, dagdromend van haar prins die maar niet wil verschijnen. Totdat de knokige en nukkige Pluk ineens opduikt. Ruk wil gekust worden door haar prins, maar hij blijkt toch minder romantisch dan zij zich had voorgesteld. Met humor en enthousiasme weet Hoogland deze voorstelling te brengen. Afwisselend speelt ze de prins (een handpop) en het naïeve meisje en dat gaat haar goed af. Ze schakelt razendsnel en bedient het meisje van een kirrend lachje en de pop van een laag, knorrig bromgeluid. Dit blijkt heel goed te werken, de pop lijkt zelfs af en toe te gaan leven! Hier en daar laat Hoogland wat steekjes vallen en lijkt de afstemming tussen pop en mens niet altijd even nauwkeurig. Maar dit is absoluut niet storend. Het zag er lange tijd niet naar uit, maar zelfs voor sprookjes voor volwassenen geldt: ze leefden nog lang en gelukkig. (Chris Belloni)
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
