| Artikel |
Vier lichtgevende bollen zweven in het donker door de lucht. Een gele, een blauwe, een rode en een groene. In het halfduister is nog net te zien hoe verschillende handen de objecten aan elkaar doorgeven. Een star wars-achtig muziekje begeleidt dit mysterieuze ritueel. Het moge duidelijk zijn: wat we hier zien, is niets minder dan het draaien van de planeten in ons zonnestelsel.
 Copyright Ben van Duin
Ongenode gast
Als de lichten op het podium aangaan, zien we een man op de grond liggen. Het blijkt Tonnie Koster te zijn, een astronaut die honderden jaren door de ruimte heeft gevlogen op zoek naar buitenaards leven. De plek waar hij nu terecht is gekomen doet na zo’n lange reis wat teleurstellend aan. Slechts een paar vreemde witte blokken, enkele tl-buizen, een handjevol futuristisch ogende instrumenten en een viertal bandleden in fluorescerend gele pakken zijn om hem heen te zien. Gelukkig is daar de mooie Beatrice von Braun, die de ongenode gast zonder aarzelen onder haar hoede neemt.
Omega 3000
Dat is maar goed ook, want de onnozele Tonnie lijkt nagenoeg te bezwijken aan de vele indrukken die hij in de nieuwe wereld te verwerken krijgt. Geen touw kan hij vastknopen aan de rare uitspraken die de planeetbewoners er om de haverklap uitgooien. En op de momenten dat hij ze wel begrijpt, barst zijn omgeving plotseling in een reclamejingle uit, of is daar de Ecoman, die op manische wijze een doemscenario ten gehore brengt. Louter op de momenten dat Tonnie alleen is met Beatrice durft hij zich daarom volledig aan het ‘inburgeren’ over te geven. Totdat Omega 3000, de computer die de buitenaardse planeet bestuurt, ook aan dit intieme samenzijn een einde aan dreigt te maken.
 Copyright Ben van Duin
Steven de Jong weet de ongemakkelijke houding van de verloren astronaut leuk te brengen. Toch blijft zijn spel over het geheel genomen te vlak om echt overtuigend te zijn. Meer indruk maakt Ibelisse Guardia. Haar Braziliaanse accent past perfect bij het geheimzinnige karakter van het personage dat ze vertolkt. Echt indrukwekkend is de actrice echter vooral wanneer ze soepeltjes op vreemde deuntjes danst, of wanneer ze haar lichaam epileptisch laat schokken. Dat Guardia een begenadigd mimespeelster is, is op die momenten goed te zien.
Goedbedoelde muziekproductie
De verschillende scènes waaruit de voorstelling is opgebouwd, worden door muzikale intermezzo’s aaneen geregen. Ook in de rest van de voorstelling speelt muziek een belangrijke rol. Dat is niet zo erg, want spelen kunnen de vier bandleden die op het podium staan. Rock, techno, Gregoriaanse melodieën, Mongoolse keelzang, orgelwijsjes, smartlap.... Werkelijk elk genre komt aan bod. Hoewel de muzikanten de deuntjes met overgave brengen, legt deze veelheid aan stijlen gelijk het euvel van ‘Wij weten ook niet wat er gaat gebeuren’ bloot. In hun enthousiasme hebben de theatermakers te veel tegelijk willen laten zien. Daarom blijft onduidelijk wat ze nu precies met deze voorstelling hebben willen zeggen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer zich dat wreekt. Wanneer dan voor de zoveelste keer een zelfbedacht muziekinstrument te voorschijn komt, kun je alleen maar hopen dat deze goedbedoelde muziekproductie snel ten einde komt. Zelfs de verrassende verhaalwending vlak voor het slot kan daar geen verandering in brengen.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
