"Als je dit ziet, ben ik dood", zegt Onno Innemee. Hij heeft voor het publiek een afscheidsfilmpje gemaakt waarna alle mogelijke daders op het toneel worden geïntroduceerd. Z'n ouders, z'n zwangere ex-vriendin, z'n grootste fan, de voorzitter van een club die tegen het beledigen van gehandicapten is, en z'n hitsige huurster. Volgens Innemee heeft iedereen een motief. Hij krijgt bij het oplossen van z'n probleem hulp van een nichterige agent. Maar of die wel te vertrouwen is?...
Copyright Suzan van de Roemer
De voorstelling 'Wie heeft Onno Innemee vermoord?' is net levend Cluedo, maar met het verschil dat deze versie maar door één persoon wordt gespeeld: Innemee zelf. Dus alle bovengenoemde personages zet hij neer met hulp van verschillende kledingstukken, mimiek en accenten. Hij heeft duidelijk over elk typetje goed nagedacht en sommige eigenschappen uitvergroot. In combinatie met het spuuglelijke, oubollige draaidecor (Innemee verontschuldigt zich tijdens de voorstelling: "Ik zal eerlijk zijn: het is niet het duurste decor.") is het een grappig gezicht. Over de details in deze eenmansklucht is goed nagedacht.
Ingestudeerde foutjes
Toch verloopt niet alles even soepel. Of hoort dat? Er zijn meerdere cabaretiers die er de laatste tijd een trucje op na houden om het publiek het idee te geven dat ze een unieke uitvoering hebben gezien, mét foutje. Zoals tijdens het vorige programma van Jochem Myjer bijvoorbeeld. Hij raakte zijn tekst kwijt en kreeg de slappe lach. Maar dat gebeurde niet eenmalig, het was gewoon onderdeel van de voorstelling. Innemee laat ook steken vallen, maar komt er soms openlijk voor uit dat het erbij hoort. Dat is verwarrend, want zijn nu alle foutjes die we zagen ingestudeerd of ging er door de stress van de première écht wat mis? We zullen het nooit weten, tenzij we deze cabaklucht nog eens bezoeken.
Schizofreen
Het is natuurlijk een monsterklus om zoveel diverse mensen te moeten spelen. Innemee roept op een gegeven moment bijna wanhopig: "Ik ben zo schizofreen als de tering!" Doe het hem maar na om binnen enkele seconden de juiste outfit (jas, rok, broek, pruik, etc.) aan te trekken en met het juiste accent te spreken. Hij had zich wel wat moeite kunnen besparen door een personage te schrappen. Waarschijnlijk had dat de duur van de voorstelling ook goed gedaan. Want hoe geinig het stuk ook is; het is wel wat langdradig. Een klucht hoort eigenlijk - mede door het soms flauwe verhaal - kort en krachtig te zijn. Maar nu wordt de vaart meerdere malen uit het stuk gehaald en dat is zonde. Een fantastische acteur en fantast is hij wel, deze sympathieke, kale Onno Innemee.
