Waterkou [The Glasshouse & Bellevue Lunchtheater]

The Glasshouse brengt de succesvolle lunchvoorstelling ‘Waterkou’ in reprise. Hans Dagelet en Rixt Leddy gaan in dit toneelstuk op zoek naar intimiteit en aandacht en vinden elkaar in een chatbox op internet. The Glasshouse is het interdisciplinaire theatercollectief uit Amsterdam van Kees Roorda en Catherine Henegan, wat in 2003 werd opgericht. Het gezelschap maakt voorstellingen waarin de moderne mens centraal staat, die worstelt en smeekt om intimiteit en acceptatie.

Een onbekende man en vrouw treffen elkaar in het holst van de nacht in een chatroom op internet. De opening van het gesprek verloopt nogal stroef. Nadat zij zich heeft verzekerd van het feit dat hij geen bril, baard, snor (“gbbs?” “Nee.”) heeft en zij naar zijn leeftijd moet gissen (“Hoe oud ben je?” vraagt ze speels. “30”, zegt hij. “40 dus”, typt ze snel. “Ok. 30+”, antwoordt hij. “Dan ben je 50 zijn!” is haar repliek.), komen ze echt in gesprek met elkaar. Maar hoe weten ze van elkaar dat de waarheid wordt gesproken? Is hij echt piloot en zit hij in een luxueus hotel in Shanghai, of wil hij haar dat doen geloven? Welkom in de wondere wereld van internet. Ze draaien constant langs elkaar heen.

Chatten
Het publiek zit aan weerskanten van de fictieve woonkamer waar beide spelers met de rug naar elkaar toe zitten. Beiden zitten achter een bureau, de computers staan aan. In het midden hangt een groot projectiescherm waarop hun chats wordt geprojecteerd. De belevingswereld van één van de protagonisten is slechts goed zichtbaar. Het andere personage wordt slechts ten dele uit de doeken gedaan en komt tot leven via het grote projectiescherm waar het digitale gesprek zichtbaar is. Hierdoor wordt er een spanning gecreëerd en ga je vanzelf meeleven met de persoon die je wel goed kan zien. Net als diegene ben je enorm benieuwd naar hun antwoorden.

Waarheid
Beiden spelers stellen veel vragen maar lijken niet bijster geïnteresseerd in de antwoorden, waarschijnlijk omdat ze weten dat ze zelf soms ook maar de halve waarheid vertellen. Het verlangen om elkaar te zien wordt aangewakkerd als ze elkaar spreken via de audio-chat. Bij het horen van een stem wordt een persoon aan de andere kant van een scherm levendiger en het concept van een levend persoon tegenover je tastbaarder. Maar je kunt elkaar nog zoveel moois opspelden, bij het zien van een gezicht kan zojuist opgebouwde illusie ruw uit elkaar spatten. De overschakeling naar de cam-chat is slechts weggelegd voor diegenen die zeker zijn van de persoon die zich achter de andere monitor begeeft.

Eenzaamheid
De voorstelling ‘Waterkou’ van the Glasshouse is er enorm goed in geslaagd om de eenzaamheid weer te geven die schuil kan gaan achter daten op internet. Leddy wordt verscheurd door liefdesverdriet en gaat verveeld in op de aandacht van de onbekende die haar berichtjes stuurt. Met een verfijnde mimiek en taalbeheersing weet ze te overtuigen. De oudere Dagelet is minder bedreven in de moderne techniek en moet alle zeilen bijzetten om niet door de mand te vallen. Hij slaagt daar wonderwel in. Beide individuen zijn eenzaam en breekbare personen, die hun toevlucht zoeken tot wat aandacht van een onbekende. ‘Waterkou’ is een lichte, maar boeiende voorstelling over de keerzijde van een individualiserende wereld.