| Artikel |
Lineke Rijxman staat op het podium als Lineke Rijxman en ze vertelt over alles wat haar bezighoudt. En dat is veel, heel veel. Ze begint haar monoloog bij het begin, op de dag van haar geboorte, als ze vertelt hoe ze ter wereld werd gebracht in de kleedkamer van het Concertgebouw. Al snel wordt echter de sprong gemaakt naar het heden en krijgen we persoonlijke verhalen van Rijxman te horen. Soms praat ze over zichzelf, dan weer speelt ze haar moeder die de jeugdjaren van “Lientje” becommentarieert of de agent die haar carrière begeleidt. Maar in alle gevallen is de persoonlijke benadering het vertrekpunt en staat de zoektocht naar waarachtigheid en echtheid centraal.
 Copyright Sanne Peper
De zoektocht van Rijxman naar zichzelf, en daarmee naar haar waarheid van de dingen, is boeiend doordat het bijzonder oprecht en eerlijk is. Rijxman geeft zich bloot en we leren iedere vezel van haar kennen, haar gedachtespinsels, haar angsten en haar triomfen. Ze neemt het publiek bij de hand en voert hen achteloos mee naar haar jeugd en haar ouders. Ze vertelt over haar elitaire opvoeding, die werd vormgegeven door twee ouders voor wie muziek alles betekende. Vader was dirigent en moeder sopraan en zo kreeg ze de wereld van de klassieke muziek, met alle snobistische uitingen die daarmee gepaard gaan, met een fijn, met bladgoud ingelegd lepeltje ingegoten. Want zo is het; de ijdeltuit Rijxman erkent haar goede afkomst, maar weet deze eveneens met de nodige zelfspot tot de grond toe weer af te brokkelen. Hoewel ze het niet over de Tweede Wereldoorlog wil hebben, gaat het stiekem toch wel veel over de oorlog en in welke mate die haar ouders en daarmee indirect haarzelf heeft gevormd.
Pulp
Rijxman maakt zich druk over van alles en nog wat dat het je bijna doet duizelen. Ze fulmineert in krachtige bewoordingen tegen de vooraanstaande bezuinigen in de kunst en cultuursector en verbaast zich hogelijk over de popularisering van de media. Het televisieprogramma ‘Ik hou van Holland’ moet het ontgelden, evenals veel ‘sterren.’ Carla Bruni wordt tijdens een auditiescène gepersifleerd tot een pornosterretje en Sylvie van der Vaart is als voetbalvrouw de verpersoonlijking van het grote leeg zijn. Zij symboliseren de pulp die dagelijks over de braaf zappende burger wordt uitgestort en hen vult met een kortstondige bevrediging. Dit soort entertainment leidt de mens af van de wezenlijke dingen, zoals politiek en maatschappij. Rijxman verwondert zich hierover en zou het liefst als een vrouwelijke James Bond de mensheid wakker schudden. Haar wereldbeeld wordt gedomineerd door een innerlijke zoektocht naar echtheid, hierin is geen plaats voor onverschilligheid en laksheid.
 Copyright Sanne Peper
Barbaren
De scènes wisselen elkaar in rap tempo af in deze montagevoorstelling en daar zit dan ook enig punt van kritiek. Rijxman wisselt soms zo snel van personage en plaats dat het enige inspanning vraagt alles bij te benen. Los daarvan is ‘Wat is het nu’ een prachtig ontroerende voorstelling, waarbij Rijxman ons haar diepste zielenroerselen in alle naaktheid toont. De scène waarin ze vertelt over de laatste conversatie die ze voerde aan haar vaders sterfbed is even aangrijpend als pijnlijk. Zijn symbolische boodschap over de toestand van de kunsten in Nederland een aantal jaar geleden, verwoordde hij met: “Verberg je, de barbaren komen”, niet vermoedend dat hij hiermee de huidige situatie opvallend treffend zou duiden.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
