| Artikel |
Regie: Gerardjan Rijnders.
TONEEL
Copyright Ben van Duin Op het Russische landgoed van de oude gerechtsdienaar Sorin komen familie en vrienden samen. Ze brengen de zomer door in de frisse lucht en laten het drukke, stadse leven voor wat het is. De succesvolle actrice Arkadina vertoeft er graag met haar geliefde schrijver Trigorin. Arkadina vertegenwoordigt de oude generatie en zoon Kostja de aanstormende nieuwe garde. Op de avond dat Kostja zijn nieuw geschreven tekst aan het groepje intimi wil presenteren, gaat het fout. Moeder Arkadina misgunt haar zoon succes. Ze verafschuwt zijn voorstelling en doet zijn vernieuwende visie af als “experimenteel” en “post-modern”. Het conflict dat ontstaat, zet meerdere processen in gang.
‘De Meeuw’ (1896) van Anton Tsjechov wordt afgestoft door Janine Brogt en Gerardjan Rijnders. Zij maken er een zeer vlotte en toegankelijke bewerking van die prima past in de huidige tijd. Tsjechov had het zelf misschien niet kunnen vermoeden, maar zijn thema’s zijn nog steeds actueel te noemen. In de voorstelling gaat het over toneelspelen. Eigenlijk gaat het echter meer om kunst en kunstenaarschap en hoe verschillende generaties daar vorm aan geven. Over het hechten van waarden aan een kunstvorm en hoe die te waarderen. Interessant, gezien de maatschappelijke discussies over subsidies in de kunstensector. De discussie die Tsjechov opwerpt gaat over echtheid en de botsing van generaties, mooi verbeeld in de angst van moeder om door haar zoon van de troon te worden gestoten.
Copyright Ben van Duin
Hooghartig
Saskia Temmink draagt de voorstelling en zet op mooie wijze de rol van Arkadina weer. Temmink schakelt eenvoudig tussen onaantastbaar hooghartig en klein en aanstellerig. Op sommige momenten vliegt ze uit de bocht en wordt haar spel ietwat overdreven, maar ach, ze speelt een actrice. David Lucieer speelt Kostja net te timide om zijn pijn echt invoelbaar te maken, maar hij speelt met overtuiging. De wanhoopsdaad waarmee hij zich van het leven berooft, komt daarom wat uit de lucht vallen. De kleinere rollen worden komisch ingevuld, waarbij met name Titus Muizelaar, als olijke dokter, en Marisa van Eyle opvallen.
Toneelbeeld
Regisseur Rijnders kiest in deze voorstelling voor de komische benadering. Het verhaal wordt helder, maar enigszins laconiek uit de doeken gedaan. Het raamwerk van de vertelling wordt in grove, heldere pennenstreken uiteen gezet, maar de inkleuring blijft achterwege. De noodzakelijkheid van het stuk had wat krachtiger naar voren kunnen komen. De matheid wordt het best geïllustreerd aan de hand van Kostja. Hij ondergaat de afwijzing van zijn moeder haast gelaten. Zijn woede blijft wat sluimeren op de achtergrond, maar breekt niet echt door. Het toneelbeeld verbeeldt wel op prachtige wijze het Russische buitenleven. De vele bloemen en wodkaflessen maskeren echter de lamlendigheid die heerst onder de bewoners op het platteland.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|