| Artikel |
“Meer dan honderd stukjes! Dat is onbegonnen werk! Dat kan alleen de vullisbak nog in. Ik geloof dat niet,” vertelt Katalijne aan het begin van ‘Truckstop’. Ze is net achttien geworden, maar wie haar hoort praten zal dat moeilijk kunnen geloven. Geteisterd door allerhande aandoeningen is het meisje uitgegroeid tot een simpele geest die zonder structuur in haar leven volledig de weg kwijtraakt.
 Copyright Deen van Meer
Katalijnes moeder, een vrouw op leeftijd die een sjofel truckerscafé runt, weet dat en probeert haar kind uit alle macht tegen de boze buitenwereld te beschermen. Mede om die reden probeert ze haar nooddruftige eenmanszaak overeind te houden. Op deze plek kan haar dochter zichzelf zijn, zonder meteen in zeven sloten tegelijk te lopen.
Toch kan ook Moeder niet voorkomen dat het uiteindelijk misgaat. De komst van Remco vormt de spreekwoordelijke druppel. Katalijne raakt tot over haar oren verliefd op deze sullige chauffeur en wil met hem de rest van haar leven delen. Haar droom van een gelukkige toekomst op de snelwegen van Europa is echter gedoemd in een pikzwarte nachtmerrie te eindigen.
Een “terugverteld” verhaal
Net als de gebroken lamp waar Katalijne aan het begin van de voorstelling over spreekt is ook het verhaal van ‘Truckstop’ in stukjes uiteen gevallen. Verwarrend is dat niet. Al een kwartier na aanvang weet de toeschouwer dat de voorstelling wordt “terugverteld” en dat het uiteindelijk met geen van de personages goed af zal lopen. Het stuk begint dan ook bij de laatste scène, waarna de drie hoofdpersonen ieder in een monoloog hun eigen dood beschrijven. De rest van het verhaal is opgebouwd uit korte situatieschetsen, afgewisseld met gedachtespinsels en voice-overs. Deze fragmentarische vertelling geeft ‘Truckstop’ iets spannends. Het voorkomt bovendien dat het verhaal een simpele anekdote wordt.
 Copyright Deen van Meer
Niet veel opsmuk
De kracht van de voorstelling zit niettemin in de eenvoudige weergave daarvan. Voor een belangrijk deel is dit te danken aan de regie van Carine Crutzen. De actrice, die met dit stuk haar debuut als regisseur maakt, heeft ingezien dat het script niet veel opsmuk nodig heeft om indruk te maken. Daarom heeft zij voor een sober decor gekozen en haar acteurs opgedragen hun spel bescheiden te houden.
Spil van het verhaal
Dat werkt boven verwachting goed. Met name bij Tjitske Reidinga, die de rol van Moeder vertolkt. Zij heeft genoeg aan haar afhangende schouders en sloffende tred om de onmogelijke patstelling uit te drukken waarin de moeder zich bevindt. Ook Guy Clemens overtuigt als oenige trucker, dankzij zijn logge lichaamstaal en haperige uitspraken.
Alleen Saar Vandenberghe lukt het niet om het karakter van Katalijne geloofwaardig neer te zetten. Daarvoor overheerst net iets te vaak het gevoel dat zij haar teksten gewoon klakkeloos opdreunt. Dat is jammer, te meer omdat haar personage feitelijk de spil vormt van het verhaal. ‘Truckstop’ reist echter nog tot en met maart 2010 door het land heen. Wellicht dat wat extra oefening de actrice goed zal doen.
Tand des tijds
 Copyright Deen van Meer
Negen jaar later is de voorstelling voor de tweede keer in Nederland te zien. Werd het de voorgaande keer nog in een kleine zaal gebracht; nu vindt de première plaats in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Niet alleen die transitie kan het stuk moeiteloos aan. Ook de tand des tijds heeft geen vat gehad op de impact van het kleine doch pakkende verhaal.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
