‘The art of swimming’ draait om de fascinatie van een theatermaakster voor een lang vergeten langeafstandszwemster. Daarmee laat Lynda Radley ook iets van zichzelf zien. In haar vertelling schakelt ze heen en weer tussen het leven van Mercedes en het verloop van haar onderzoek naar deze vrouw. Wat beweegt een typiste in 1927 om Kanaalzwemster te worden en waarom is Lynda Radley daar nieuwsgierig naar?
De locatie waar deze korte Nederlandse tour gebracht wordt is zeer toepasselijk. De zaal van het Museum Beelden aan zee in Scheveningen heeft een glazen wand die uitzicht biedt op de duinen en de lucht daarboven. Op de première leverde dat een decor op van een heldere hemel met ondergaande zon, en zo nu en dan een meeuw of een vliegtuig dat er een streep door trok.
Simpele attributen
Radley lijkt bij opkomst een weinig theatrale verschijning. Ze is klein van stuk, zonder make-up en gekleed in een lubberig zwart zwemkostuum. Met simpele attributen als een keukentrapje, een gieter of een picknickmand vertelt ze haar verhaal. Ze wordt begeleid door een accordeonist die weinig nadrukkelijk aanwezig is en zo nu en dan zijn instrument alleen maar laat zuchten als de wind.
Imagine
De tekst is een monoloog, maar zou ook geschikt zijn om in gedrukte vorm als novelle te lezen. Afwisselend spreekt ze in de ik-vorm waar het Radley zelf betreft en de jij-vorm als ze het over Mercedes heeft. De voorstelling is te zien als een literaire voordracht met hulpmiddelen. Radley gebruikt geen grote woorden in de vertolking van haar tekst, maar houdt het concreet. Ze doet verslag van haar poging om zich te verplaatsen in het leven van Mercedes. Hoe is het om vijftien uur in koud zeewater te liggen, wat doet je lichaam, wat doen je hersenen? De tekst is beeldend, een Britse badplaats in de jaren ’20 wordt er mee opgeroepen. ‘Imagine’ is het sleutelwoord en de hele voorstelling is erop gericht dat de toeschouwer zich ook in Mercedes verplaatst.
Suggestief
En daarin slaagt ze wonderwel. Uiterst suggestief weet Radley in korte tijd de schier eindeloze zwemtocht van Engeland naar Frankrijk op te wekken, en ook de eenzaamheid die ermee gepaard ging. Daarnaast schetst ze andere episodes uit Mercedes’ leven: een mislukte volgende poging, haar leven als sportvrouw en de periode daarna als ze ingehaald wordt door anderen en het publiek haar weer vergeet.
Radley laat psychologie en maatschappelijk engagement links liggen en ze lijkt niet geïnteresseerd in betekenisgeving. Het enige wat ze doet is haar particuliere fascinatie vormgeven en het publiek daarmee verleiden. ‘The art of swimming’ is een bescheiden, knappe en charmante voorstelling.
