In de statige tuin van Kasteel Duivenvoorde flakkeren de fakkels onder de eeuwenoude eiken en in de vijver bij de orangerie dobberen drijfkaarsjes tussen de lissen. Het publiek zit op het gazon met glazen rode wijn en champagne en op een klein buitenpodium wordt een staaltje onvervalst volkstoneel ten beste gegeven. Maar dan wel 'The Merry Wives of Windsor' van Shakespeare, in een verrukkelijke vertolking.
De blijspelen van Shakespeare heten nogal eens plat en goedkoop te zijn in vergelijking met zijn grote werken als 'Hamlet' of 'Macbeth'. Dat mag zo zijn, maar 'The Merry Wives of Windsor' is in zijn soort ongeveer het beste wat er mogelijk is. De plot is krankzinnig ingewikkeld. Het tempo van de handelingen duizelingwekkend. De personages zijn way over the top; met name zij die in het echte leven met enig gezag bekleed zijn, worden in dit stuk als de grootste minkukels neergezet. De taal is scabreus, boertig, volks, maar daarin onbedaarlijk grappig en boordevol Engelse 'wit'.
Ongebreidelde energie
De intrige is in twee hoofdlijnen te verdelen en ongeveer als volgt: Ridder Falstaff besluit de twee getrouwde dames Page en Ford in Windsor het hof te maken, om zodoende een graantje mee te pikken van de rijkdom van hun echtgenoten. De dames doorzien zijn plan en bereiden Falstaff een groteske nederlaag. Tegelijkertijd weten ze de overmatig jaloerse meneer Page een hak te zetten. Ondertussen dingen drie mannen naar de hand van de dochter van een van die twee dames; Ann Page. Twee van hen zetten daarbij helpers in; de Franse dokter Caius en dominee Evans. Iedereen wil zijn eigen plan laten slagen en dat van de anderen dwarsbomen, maar uiteindelijk komen de dartele dames Page en Ford als overwinnaar uit de bus.
In de tijd van Shakespeare werden ook de vrouwenrollen in een stuk door mannen gespeeld. Een deel van de gein wordt dan ook veroorzaakt door het gehussel met vrouwen- en mannenrollen. In deze bewerking is de huwbare dochter een acteur van ruim honderd kilo met een ringbaard. Eén van haar bewonderaars gedraagt zich opvallend verwijfd. Tel daarbij op de jammerlijk mislukkende intriges, de misverstanden en domheden en je hebt een hilarisch en bijkans cartooneske voorstelling.
Desnoods zonder champagne
Het wordt allemaal met een ongebreidelde energie neergezet. De vijf acteurs vertolken samen meer dan twintig rollen, zodat ze zich per voorstelling tientallen keren verkleden, soms voor niet meer dan een enkele zin. Ondanks het moordende tempo, schakelen ze vlekkeloos. Niet eenmaal wordt er vertraagd of hapert de timing. Zo nu en dan worden zelfs rollen van elkaar overgenomen; wanneer twee personages van een actrice tegelijkertijd op het toneel staan. Listig verhuld neemt de betreffende actrice dan beide teksten voor haar rekening, terwijl de ander de mimiek verzorgt.
De drie mannelijke en twee vrouwelijke acteurs zijn stuk voor stuk uiterst expressief en bezitten een groot talent voor komedie. De lol van het acteren spat van het toneel. Het is een mirakel dat een toneeltekst van ruim vierhonderd jaar oud zonder noemswaardige ingrepen nog zo goed werkt. De taal is nog steeds om te smullen. De non-native speaker mist zo nu en daar een flard, maar pakt gemakkelijk de draad weer op. Daarbij helpt ook de uitleg voorafgaande aan iedere akte door twee spreekstalmeesters, die het publiek met veel begrip en humor door de voorstelling helpen. Al met al een genot om mee te maken, desnoods zonder champagne.
