| Artikel |
The Best of Laura - Oud & Nieuw [Laura van Dolron]
 Copyright Sonja van Dolron
Laura van Dolron wil in het nieuwe jaar de wereld veranderen. Voor trouwe kijkers is dit niets nieuws. Het publiek wordt naar mate haar voorstelling vordert, overgehaald enkel het goede in de mens te zien. Zoals verwacht is deze aanpak ook het geval in de compilatie van Van Dolrons eerste tien toneeljaren. Ze heeft verdriet, ze is verontwaardigd, ze is boos, en alles moet anders. Al in de eerste beginzinnen vertelt Van Dolron ons een verhaal over een autist achter een bank op een feest. De arme ziel heeft straatvrees en is bovendien zeer angstig voor mensen. Toch heeft hij zich naar het feest weten te slepen, met bloemen en al, maar zit vervolgens de hele avond verstopt achter de bank. De feestende mensen zijn grof en brullen onbedachtzame dingen naar de zieligerd. Dan wordt hij vergeten. Ziezo, de eerste boodschap is duidelijk voor het publiek; vergeet nooit de mensen achter een bank. Luister naar ze, wees werkelijk geïnteresseerd. Voor de iets minder trouwe Van Dolron kijkers is deze vorm van cabaret vast even wennen; wie dacht dat ie naar een hilarische oudejaarsconference zou gaan kijken, komt bedrogen uit.
Kwetsbare kant
 Copyright Sonja van Dolron
Sober
Anderhalf uur kaal gepraat in de ruime is wellicht wat veel. Ze maakt geen gebruik van trucjes, lichtwisselingen of decor. Ze heeft een stoel (waar ze niet op zit) een rode loper (waar ze niet op loopt) en een simpele stellage waar kerstverlichting in hangt, voor de feestsfeer. Ook daar doet ze niets mee. Ze heeft op geen andere manier contact met het publiek dan met haar ogen en haar stem. Ze staat voor haar stoel, met een kopje thee, en vertelt het publiek over haar idealen. Dat is het. Inmiddels is ze geloofwaardig en ontroerend, maar naar mate de voorstelling vordert, mist de spanningsboog af en toe. Die kaalheid is ontwapenend, maar kan makkelijk omslaan naar saai of drammerig. Zo’n gevoel van; “nu weten we het wel”. Maar dit duurt nooit lang. De weinige middelen die zij gebruikt om het publiek te overtuigen van haar boodschap, beheerst zij namelijk perfect. Ze verkondigt een toekomstideaal en trekt iedereen in de zaal zonder moeite weer mee in haar idylle. Ze krijgt het voor elkaar dat het publiek zich achteraf verbonden voelt met elkaar, en tevreden snoept van de uitgedeelde oliebollen. Tevredenheid, ook zo’n pijler van Van Dolron. Dat is haar in ieder geval gelukt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
