| Artikel |
Copyright Rene den Engelsman De zon staat hoog aan de hemel. De wind ruist, speelt met het zand en gaat weer liggen. In het midden van de woestijn staat ergens een grenspost. Even lijkt deze plek het middelpunt van de aarde. Vijf mensen komen samen, dat wil zeggen; vier mensen en een lijk. Moeder en zoon wachten tot de lijkkist van de overleden vader wordt vrijgegeven. De grenswachter kan hier niet aan voldoen, vanwege bureaucratische regeltjes en formaliteiten. In de zinderende hitte van de woestijn blijken deze mensen vastgeroest in starre ideeën, niet in staat om toegeeflijk te worden. De spanning bouwt zich op en een climax is onafwendbaar. ‘Texel Texas’ is een muziektheatervoorstelling die laat zien hoe mensen vastgeroest kunnen zitten in hun eigen denkbeelden en patronen. Het losrukken hiervan is slechts ten dele mogelijk, vergt vele offers en een hartverscheurende innerlijke strijd.
Wat direct opvalt is de enorm goede cast, die ontzettend fris spel tentoonspreid. Vooral de blonde zoon (Nik van den Berg) vestigt de aandacht op zich met een rol die diep onder de huid gaat zitten. Zijn openstaande, zwarte blouse en loshangende witte maillot en zachte stem doen vermoeden dat we met een watje te maken hebben, maar hij blijkt net zo makkelijk een heetgebakerde jongeling met loszittende handjes. Hij schakelt er voortdurend tussen en zet het publiek hiermee op het verkeerde been. Maar ook de andere rollen worden overtuigend ingevuld. Sarah Jonker overtuigt als manipulatieve borderline-moeder. De moeilijke relatie met haar zoon wordt soms bijna eng erotisch. Harpert Michielsen speelt een irritante, maar ook guitige grenspostwachter en Carolien Spoor is ongrijpbaar als zijn dromerige vriendin.
Copyright Rene den Engelsman
Country
De voorstelling wordt omlijst met spannende en ontroerende funk- en countrymuziek (Laurens Joensen). Snerpende gitaarsolo’s worden afgewisseld met een melancholische banjo en later met een zoetig duet waarin twee violen prachtig samenkomen. De muziek voert je met gemak mee naar een godverlaten plek in Texas, maar kan je evengoed in Texel doen wanen. De variatie in nummers werkt fris en voorziet de voorstelling van de nodige spanning.
Rauwe voorstelling
‘Texel Texas’ is een bevreemdende en indringende voorstelling met rauwe kantjes. De dialogen zijn treffend en in messcherpe bewoordingen maken de mensen elkaar af. Iedere schreeuw om compassie en iedere uitgestoken, hulpbehoevende hand wordt keihard afgewezen. Maar ook blijkt dat mensen elkaar nodig hebben en steun zoeken bij elkaar. Na ‘Mac’, de voorstelling die in oktober 2009 in première ging, is ‘Texel Texas’ opnieuw een voorstelling waarin schrijver Jibbe Willems en regisseur Michiel de Regt de samenwerking met elkaar aangaan. Het levert met ‘Texel Texas’ een prachtige en bijtende voorstelling op.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|