| Artikel |
Het gezin van een rijke industrieel, vader, moeder, zoon en dochter, hangt verveeld en lamlendig rond de eettafel, totdat hun leven ineens wordt opgeschrikt door de komst van een gast. De komst van de gast heeft een bevrijdende aantrekkingskracht op alle vier de gezinsleden, wiens leven ineens totaal op de kop wordt gezet. De gast geeft zowel een lichamelijke als geestelijke invulling aan het leven van de gezinsleden. Hij laat hen weer in contact komen met hun eigen gevoelswereld waarvan ze onbewust verwijderd raakten. Hoewel de komst van de gast op ieder gezinslid een andere uitwerking heeft, staat hij altijd in een seksuele verhouding tot de ander. Het plotselinge vertrek van de gast heeft een vernietigende uitwerking op hen allen.
Copyright Jan Versweyveld Chico Kenzari speelt de aantrekkelijke en charismatische gast. Energiek en levenslustig als een jonge hond weet Kenzari te overtuigen in zijn eerste dragende rol als lid van het ensemble van Toneelgroep Amsterdam. Met een sierlijke souplesse begeeft hij zich door de kale en statische ruimte. Zijn komst leidt tot innerlijke verwarring bij de gezinsleden en vervreemding van de persoon die ze allen dachten te zijn. De moeder (Chris Nietvelt) hervindt haar seksuele verlangen en bij de dochter (Hadewych Minis) ontluiken de eerste erotische gevoelens bij de aanblik van de aantrekkelijke vreemdeling. De scène waarin Kenzari en Nietvelt de liefde bedrijven is ontroerend en biedt troost; het maakt haar bewust van haar verloren jeugdige gevoelens.
Vervreemding
Regisseur Ivo van Hove kiest er, na ‘Antonioni project’, weer voor om een toneelstuk te maken van een film van een Italiaanse cineast, ditmaal van Pier Paolo Pasolini. Ook nu is de stijl weer afstandelijk en vervreemdend, maar het pakt een stuk beter uit. Regieaanwijzingen worden door de spelers zelf aangedragen, ze beschrijven hun eigen handelingen in de derde persoon. Deze benadering leidt tot vervreemding en een haast klinische beschrijving van zowel handelen als gedrag. De innerlijke gevoelswereld van de familie blijkt net zo leeg als het saaie, grijze decor. Na het desastreuze vertrek van de gast, worden de wandkasten en de stukken vloerbedekking over het toneel heen geslingerd. Dit verbeeldt de ontwrichting en teloorgang van de familie.
Copyright Jan Versweyveld
Meesterlijk
De voorstelling ‘Teorema’ is, in tegenstelling tot andere producties van Toneelgroep Amsterdam, vrij sober. Er is geen ruimte voor bombastische videoprojecties, maar de kale beeldtaal werkt hier uitstekend. De pijn en het ongeloof die het vertrek van de gast met zich meebrengt, wordt bijzonder treffend verbeeld door vader, gespeeld door Jacob Derwig. Poedelnaakt schreeuwt Derwig de frustratie, die het onverwachte effect dat de gast op hem had, van zich af. Derwig excelleert en zorgt zodoende voor een betekenisvol slot.
‘Teorema’ beleefde in september 2009 al haar internationale première tijdens de Ruhrtriennale in Bochum (Duitsland).
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|