Een man met halflang grijs haar zit op een stoel. Hij heeft een zwart pak aan dat net iets te groot is en hij draagt er witte sportschoenen onder. De man lijkt in zijn eigen wereld te leven en gelooft in indianen. Althans, dat wil hij ons doen geloven. Maar wat je echt moet geloven tijdens de voorstelling 'Surrender' is lastig te bepalen.
Copyright Stephan van Hesteren De man zit in het midden van een kamer en wordt verhoord door twee mannen. Wie het zijn, wordt niet verteld. Wel is duidelijk dat ze niet allemaal even eerlijk en open zijn. Een van de verhoorders laat zich heel makkelijk en vooral lang inpakken door de man met de witte gympen die steeds vlot zijn antwoord klaar heeft. Dit trage begin wordt op een gegeven moment doorbroken als de verhoorder het zat is en de man een "vervelende kloothommel" noemt. Dan gaat het er heftiger aan toe en wordt de ergernis van de verhoorders benoemd: waarom staat de man steeds voor hun gebouw? Wat wil hij van hen?
Veel indruk
Beetje bij beetje breekt de man die in indianen gelooft. Hij wordt prachtig neergezet door acteur Titus Muizelaar, die eerder ook speelde in 'Titus Geen Shakespeare'. Hij weet verschillende emoties goed over te brengen en gaat volledig in zijn rol op. Een van zijn laatste momenten op het toneel maakt -mede door de rest van het toneelbeeld- veel indruk. Hij laat daarmee de twee andere acteurs, Erik de Vries en Ruben Lürsen, ver achter zich. Hoewel zij ook wel verrassend uit de hoek komen met hun heftige verhoortechnieken. Heel vakkundig leiden zij iedereen om de tuin.
Copyright Stephan van Hesteren Theatercollectief The Glasshouse staat bekend om voorstellingen die niet makkelijk in een hokje te plaatsen zijn. Ook dit toneelstuk niet. Regisseur en schrijver Kees Roorda heeft dan ook zijn stinkende best gedaan om van de geijkte paden af te wijken en een tegendraadse voorstelling neer te zetten, magische en realistisch tegelijk. Hij schopt aan tegen de samenleving waarin vertrouwen is aangetast en laat je nadenken over goed en kwaad. Een makkelijke voorstelling is het niet, doordat het publiek zo nu en dan op een dwaalspoor wordt gebracht. Het zou dan ook zomaar kunnen dat je nog met onbeantwoorde vragen blijft zitten.