| Artikel |
Sunday in the Park with George [M-Lab Producties]
Twee jaar deed George Seurat over ‘Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte’ (1886). Steeds weer keerde hij terug naar Jatte, het zonnige, groene eiland vlakbij Parijs, om daar te werken aan de voorstudies voor dit schilderij. Ruim tweehonderd schetsen maakte hij uiteindelijk voordat hij de kleurrijke compositie voorgoed op het doek vereeuwigde. Dat zijn omgeving niets van de kunstenaars gedrevenheid snapte, raakte hem nauwelijks. Net zo min vond hij het erg dat de kunstwereld destijds maar lauwtjes op het vernieuwende werk reageerde.
Pas ver na Seurats dood werd de grootsheid van ‘La Grande Jatte’ door de buitenwereld erkend. En nog steeds geldt het als een van de belangrijkste meesterwerken uit de late negentiende eeuw. Dat niet alleen kunstenaars het als inspiratiebron zien, bewijst ‘Sunday in the Park with George’. In deze door Stephen Sondheim geschreven musical vormt het schilderij de basis voor een fictieve liefdesgeschiedenis tussen George Seurat en Dot.
Chromolume #7
 Copyright Bob Bronshoff
De tweede akte speelt zich een eeuw later af, in 1984. De kleinzoon van George en Dot, eveneens George geheten, presenteert in een Amerikaans museum zijn ‘Chromolume #7’, een artistieke interpretatie van ‘La Grande Jatte’. Net als zijn overgrootvader heeft hij hier een vernieuwende, tijdrovende techniek voor ontwikkeld, waar de buitenwereld maar weinig van begrijpt. Wanneer George hetzelfde werk later in Parijs presenteert, vallen zijn leven en dat van Seurat plotseling op wonderbaarlijke wijze samen.
Pointillistisch plaatje
Dat een dergelijk complexe geschiedenis niet te vangen is in een paar simpele verhaallijnen, hoeft geen betoog. Toch dreigt ‘Sunday in the Park with George’ nergens langdradig of saai te worden. Dat is vooral te danken aan James Lapine. Hij heeft de verschillende lagen waaruit het werk van Seurat is opgebouwd symbolisch laat terugkomen in de gefragmenteerde opzet van het scenario. De grootste uitdaging voor deze bijzondere productie ligt niettemin besloten in het tot leven brengen van het pointillistische schilderij. Ook dat is gelukt. Slechts een dubbele videoprojectie, twee voile gordijnen en wat kartonnen borden hebben de makers nodig om een hele imaginaire wereld tot leven te brengen. De staccatomuziek, prachtig gebracht door het vierkoppig orkest onder leiding van Marco Braam, sluit hier naadloos bij aan. Tel daarbij de schitterende gedessineerde kostuums op, en het pointillistische plaatje is compleet.
Sterk en humoristisch
 Copyright Bob Bronshoff
Bijzondere visuele ervaring
Stephen Sondheim ontving voor ‘Sunday in the Park with George’ diverse prijzen, waaronder verscheidene Tony en Olivier Awards en de Pulitzer Prize voor Beste Drama (samen met scriptschrijver James Lapine). Ondanks die prijzenregen is het bijzonder dat M-Lab het heeft aangedurfd om deze voorstelling voor het eerst professioneel in Nederland op te voeren. Want hoe ingenieus Koen van Dijk de musical ook heeft vertaald en geregisseerd: het is zeker geen productie voor het grote publiek. Daarvoor vraagt het verhaal van ‘Sunday in the Park with George’ om te veel (kunst)historische voorkennis en is de uitvoering te innovatief. Wie dat geen probleem vindt, zal zeker kunnen genieten van ‘Sunday in the Park with George’. Want een nog bijzondere visuele ervaring, zul je niet gauw beleven.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
