| Artikel |
Regie: Lotte van den Berg.
TONEEL
Het Grand Theatre in Groningen herbergt de alternatievere toneel- en theaterstukken. Het lang geleden gekraakte pand ziet er uit als een grote fabriekshal. Verweerde muren, bekabeling en overal zichtbare draagbalken. Geen gemakkelijke zaal om in te spelen. Lotte van den Bergs 'Stillen' is hier echter perfect op zijn plek.
Copyright Patrick "Sharp" Vanderhaegen Lotte van den Berg is een grote naam in regisseurenland. Willekeurig waar dan ook wordt ze de hemel ingeprezen. De Groningse dame heeft al een aantal projecten op haar naam staan, waaronder 'Gerucht' en 'Winterverblijf', beiden ook bij het Toneelhuis. Ze maakte naam met haar projecten op locatie, zoals een voorstelling op een braakliggend land, dat toepasselijk 'Braakland' heet. De enscenering van 'Stillen' is zeer minimalistisch. Een oude piano, een aantal stoelen met of zonder leuning, wat glazen water en een vloer van oranje zeep. Een oudere dame op één van de stoelen, haar blote voeten op haar schoenen. Een aanwijzing voor het verdere verloop van het stuk: schoenen, of blote voeten. Blote voeten maken je kwetsbaar, schoenen laten je kwetsen.
Aanraking Een jonge vrouw en een jonge man. Hij zoekt toenadering, zij duwt weg. Beiden hebben schoenen aan, beiden zijn krachtig. Uiteindelijk ziet de man zich toch gedwongen om op te geven. De aanraking als basis voor pijn. Ze speelt op de piano en hij trapt de vloer aan flarden. Een jongen wiens ogen zijn afgeplakt met bruine tape komt het toneel op. De vrouw ziet hem zoeken en grijpt zijn hand. De aanraking als een troost. Op verschillende manieren speelt Van den Berg met de aanrakingen en de teloorgang en verlangens van het lichaam. Zoals de oude vrouw die, blootsvoets uiteraard, zich op een erotische manier positioneert voor een man. Zonder gene of barrières. Hij gaat niet op haar avances in en eindigt oud en stijf, terwijl zij voor hem zorgt.
Bij de strot
Copyright Patrick "Sharp" Vanderhaegen De kracht van stilte is wederom bewezen, zelfs met de geluiden van Koninginnenacht op de achtergrond. Knap staaltje werk dat de acteurs zich op generlei wijze laten afleiden door de smartlappen die de stilte doorbreken. Het kleine meisje dat over het toneel huppelt, doet menig hart smelten. Zij, symbool voor de jonge generatie, is ook degene die de gevestigde orde doorbreekt. Ze wast de oude man, die dood is neer gevallen, terwijl de anderen enkel verslagen toekijken. De oude vrouw wordt gespeeld door Lucia Meeuwsen, een operazangeres die nog niets aan stemkracht heeft ingeboet. De acteurs lijken een toevallige samenkomst te zijn van verschillende types, wat vreemd genoeg het stuk nog krachtiger maakt dan dat het is. De voorstelling grijpt de kijker bij de strot en dwingt om na te denken over de kracht van fysiek contact.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|