| Artikel |
Laat het maar aan het Amsterdamse M-Lab over om een verfrissende nieuwe musical op de planken te brengen. In ‘Stationsstraat 169huis’ staat het leven van de vijf bewoners van een studentenhuis centraal. Omdat de zesde bewoner onlangs bij een ongeluk om het leven is gekomen, is er een kamer vrij. De huisbaas dreigt deze te verhuren aan zijn walgend walmende neefje als de kamer niet voor het eind van de maand verhuurd is. En dus komt er een stoet aan kleurrijke figuren langs voor bezichtiging, onder wie een ongeloofwaardig medium (“Het begint met een A. Of een B. Of een C. Of een D.”) en een net gescheiden senior die om de haverklap in janken uitbarst. De bewoners zelf kampen ook met voldoende frustraties en problemen om elkaar met enige regelmaat de tent uit te vechten. Dit zorgt voor een boeiende voorstelling die slechts korte tijd in de Nederlandse theaters te zien is.
 Copyright Bob Bronshoff
Geen toeters en bellen
Het M-Lab doet niet aan toeters en bellen en daarom bestaat het decor van de voorstelling slechts uit de rommelige huiskamer van het studentenhuis waar lege pizzadozen en vuile kopjes rondslingeren. Een hele grappige vondst is dat de vier muzikanten die voor de muzikale begeleiding zorgen tussen de acteurs op het podium zitten en zo af en toe actief onderdeel van de voorstelling worden. Zo lezen ze een krantje als de studenten aan de koffie zitten en er even niets te zingen valt of verdwijnen discreet naar achteren als er een ‘moeilijk’ gesprek plaatsvindt tussen de bewoners waarbij ze liever geen pottenkijkers hebben. De muziek is lekker fris en doet de ene keer denken aan Acda en de Munnik, de andere keer aan Jurk en soms aan de Beatles. De teksten zijn een goede aanvulling op de dialogen. Er komt echter wel een stórtvloed aan liedjes op je af. Iemand hoeft maar een opmerking te maken en húp, weer een liedje. Iets minder had ook wel gemogen, dan had het verhaal wat meer vaart gehad. Verder zingen de acteurs met een handmicrofoon, wat bevreemdend werkt aangezien ze al zendermicrofoons op hun gezicht getapet hebben zoals gebruikelijk in een musical.
PaulMc-kaart-nie
De voorstelling bevat veel woordgrapjes. Kurt Cobain-en staat voor zelfmoord plegen. Yoko Ono-en betekent het uit elkaar vallen van een hechte vriendschap. Beatles John, George en Ringo “hielden erg van klaverjassen maar kwamen altijd een man tekort want PaulMc-kaart-nie”. Enzovoorts. In het begin is dit grappig maar na een uur wordt het toch wat flauw. De acteurs zijn stuk voor stuk even goed en spelen naast de rol van student bijna allemaal nog een dubbelrol als bezoeker van het studentenhuis. De bekendste gezichten zijn die van Nyncke Beekhuyzen (vooral bekend uit de NET5-serie ‘Verborgen gebreken’) en Dorien Haan (vorig seizoen te zien in ‘Ja zuster, nee zuster’), beiden goede actrices met een uitstekend gevoel voor timing. Erik Willems heeft als de homoseksuele Pim de mooiste momenten in de voorstelling, met name omdat zijn karakter het beste is uitgewerkt. Pim was het vriendje van Gabriël, de verongelukte bewoner. Een spannend moment is als hij de overige bewoners een bekentenis doet over zijn relatie met Gabriël.
Stilte graag!
Al met al is ‘Stationsstraat 169huis’ een boeiende voorstelling die met name de “oudere jongere” toeschouwer zal aanspreken door de herkenbaarheid van het studentenleven, maar eigenlijk voor elke theaterliefhebber geschikt is. Jammer overigens dat niet iedereen er zo over denkt. Een groep scholieren in de zaal in Eindhoven maakt op een gegeven moment zóveel herrie dat Erik Willems zich genoodzaakt ziet de voorstelling een paar minuten stil te leggen omdat het voor de acteurs (en de rest van het publiek) onmogelijk is zich nog te concentreren. “Weten jullie eigenlijk wel hoe heftig het voor een acteur is om een voorstelling te moeten stoppen?” zegt hij tegen de scholieren, die er duidelijk alleen maar zitten om hun studiepunten voor het vak Culturele en Kunstzinnige Vorming te halen. Des te knapper is het dat de cast na deze gedwongen pauze direct weer in hun rol zit. ‘Stationsstraat 169huis’ is slechts een aantal weken te zien en er valt voor de echte theaterliefhebber veel te genieten. Maar dan wel in stilte graag.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
