| Artikel |
Copyright Phile Deprez In de nieuwste voorstelling van Theatergroep Max. laat Moniek Merkx zien hoe kleine jongens groot worden. Lekker een robbertje vechten, als apen aan stangen hangen, rondrennen en schreeuwen om wat ze wel én niet willen – en jongens vooral jongens laten zijn. Vaders zijn er niet, of staan tussen wil en wet. Zonen die van hun moeder houden en tegelijkertijd ook lekker wild willen zijn zonder dat iemand zegt dat wát ze doen te wild is.
Leren lopen, vallen en weer opstaan. En dat allemaal met tomeloze energie. Deze constante energie loopt als een rode draad door de hele voorstelling. In plaats van een verhalend theaterstuk heeft theatermaakster Moniek Merkx een fysieke, documentaire voorstelling gemaakt. Alle acteurs spelen zichzelf en vertellen persoonlijke, soms grappige en soms pijnlijke verhalen over hun eigen jeugd en pubertijd.
Vervangend en afwezig vaderfiguur
De voorstelling wordt begeleid door muzikant Joop van Brakel. Speciaal voor het stuk heeft hij nummers geschreven die dieper ingaan op lastige thema’s als meisjes, vaders en testosteron. Bovendien speelt hij in de voorstelling de rol van de vervangende vader, of wordt hij aangewezen als zondebok: de slechte, (figuurlijk) afwezige vader. Hij zit in een apart hokje achter het grote toneel, lijkt daarin gevangen gehouden te worden, maar is tegelijkertijd ook duidelijk aanwezig. De jongens proberen zijn aandacht te trekken en doen tegelijkertijd alsof ze al helemaal volwassen zijn en zijn goedkeuring niet meer nodig hebben.
Spetterende energie
Copyright Phile Deprez ‘Staal’ is een heerlijke, energieke, grappige, gevoelige voorstelling voor jong en oud. Als kijker word je wakker geschud, opeens zie je weer dat jongens wilde en drukke wezens zijn en dat ze niet rustig gehouden moeten worden. Grenzen zijn er om doorbroken te worden en jongens en mannen moeten de kans krijgen om krachtige kerels te zijn - die stiekem toch ook gevoelig zijn. Niet eindeloos overal over praten, emmeren en zeuren zoals meisjes dat zo goed kunnen, maar gewoon recht op je doel afgaan, dat is wat ze willen. En vooral, dat is wat moet kunnen!
Lekker wild is lekker
In de voorstelling wordt onderzocht hoe jongens anders zijn dan meisjes. Theatergroep Max. heeft goed gekeken hoe jongens zich in een groep gedragen en waar ze mee bezig zijn. De observaties zijn serieus, maar worden weergegeven met een goed gevoel voor humor, laten het normale pestende gedrag tussen jongens zien, maar is bovenal eerlijk over wie jongens zijn en wat ze willen. ‘Staal’ is grappig, emotioneel en eerlijk, en iedereen kan er van leren. Jongens zien zichzelf in de spiegel en meisjes begrijpen beter waarom jongens soms zo ongevoelig en hard lijken. En ook juffen, zoals ik, leren hopelijk opnieuw dat jongens lekker wild mogen zijn.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|