| Artikel |
Het populaire BNN-programma ‘Spuiten en slikken’, waarin jonge presentatoren de kijkers deelgenoot maken van hun ervaringen met drugs en seksuele fantasieën bespreken, wordt door Rick Engelkes Producties en BNN naar het toneel gebracht. Net als de televisieversie staat ook nu de werkelijkheid niet centraal, maar de beleving van de werkelijkheid. Bij binnenkomst krijgt het publiek een pil die bij aanvang gezamenlijk moet worden ingenomen. Zo beleven we met zijn allen dezelfde trip, alsof we naar een housefeestje gaan en met elkaar dezelfde sensatie beleven. De opzwepende muziek en pompende bas zwelt aan, die tot ver achter de trommelvliezen nadreunt. De voorstelling begint spetterend.
Copyright Robin Vogel De voorstelling vertelt losse verhalen van zes vrienden die allen een fascinatie hebben voor een bepaalde drugssoort en daar hun belevenissen bij vertellen. Het kan haast niet anders of de tekstschrijvers putten uit eigen ervaring, zo levensecht zijn de verhalen. De aaneenschakeling van de losse scènes werkt afwisselend en houdt de voorstelling dynamisch. De groep vrienden maakt er een ware show van, maar Jim Deddes is het meest in het oog springend als de jongen die zo van het witte goedje coke houdt. Als een ware rockster struint hij, blakend van zelfvertrouwen, over het toneel in zijn strakke zwart-wit gebliksemde broek. Hij is strak, hij is geil, hij voelt zich King of the World, kortom hij is cocaïne. Om de zoveel minuten haalt hij ‘een nakkie’ en verliest gaandeweg zijn vrienden uit het oog, zelfs als iemand door het ambulancepersoneel wordt afgevoerd. Kiki van Deursen blijft de hele voorstelling consequent hangen in een xtc-trip die haar langs hoge toppen en diepe dalen voert. En Geza Weisz is grappig en onderhoudend als de aan GHB verslaafde dj, die en passant ook nog wat tosti’s de zaal in gooit. Alleen Egbert-Jan Weber komt als stadssjamaan niet helemaal uit de verf, maar dit komt vooral door zijn moraliserende personage.
Sanne Vogel
De regie is van Sanne Vogel, die zelf ook een deel van de tekst voor haar rekening nam, aangevuld met bijdrages van onder anderen Hanna Bervoets, Jan Hoek en James Worthy. Vogel maakt eens te meer waar haar plek binnen de theaterwereld te hebben veroverd in de voor haar kenmerkende stijl. Thema’s als seksualiteit worden expliciet en plastisch beschreven, maar altijd met een kwinkslag. Als de zes vrienden een spel kwartet spelen (sextet!) komen de meest gore, maar menselijke ondeugden en fantasieën naar boven. De Japanse vrouw die met haar doos op een konijntje gaat zitten, terwijl een man zich daarbij ‘aftrekt’ is nog mild te noemen. Met name het slot van de voorstelling is typisch voor Vogel. Twee vrienden zijn tot het laatst overgebleven en veroordeeld tot elkaar. Deze scène is hilarisch, aandoenlijk maar ook pijnlijk wrang.
Ook voor ouders
Copyright Robin Vogel BNN maakt televisie voor jongeren en ook deze voorstelling lijkt voor de jonge generatie te zijn gemaakt. Toch is het ook zeker interessant voor de oudere generatie die het gevoel met de twitterende en facebookende jongere aan het verliezen is. Ouders die willen begrijpen in welke wereld hun kind leeft, worden aangeraden deze voorstelling te bezoeken. Maar schrik dan niet, want het beeld van de op zichzelf gerichte, pillenslikkende generatie is niet mals. Hedonisme en eigen geluk lijken de sleutelwoorden. Drugs gebruiken doet men samen, maar wel heeft ieder de voorkeur voor een eigen drugs en een eigen moment. Kortom: men wil het toepassen van het geluksmoment zelf kunnen bepalen. Tegen het slot van de voorstelling wordt het Tygo Gernandt duidelijk dat hij genept is door de anderen en een placebo-pil heeft gekregen, zoals wij allen overigens. Hij voelt zich bedonderd, “alsof hem de tweede keer wordt verteld dat Sinterklaas niet bestaat”. Hij gaat echter voorbij aan het feit dat hij - in de waan dat hij xtc had genomen – het de hele avond bijzonder naar zijn zin heeft gehad, en dat op eigen kracht. De vluchtige illusie van drugs had niet beter kunnen worden verwoord.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|