| Artikel |
 Copyright Wim Lanser
Het verhaal ‘Spamalot’ is op z’n zachtst gezegd nogal losjes gebaseerd op de legende van koning Arthur en de ridders van de ronde tafel. Arthur krijgt van God de opdracht om de heilige graal te zoeken en verzamelt daartoe een groepje schlemielige ridders om zich heen. Wat volgt is een hoop ongein met kokosnoten en vliegende koeien, discussies over zwaluwen, een moordzuchtig konijn en willekeurig afgehakte hoofden (“Laten we nou niet gaan lopen emmeren over wie wie heeft vermoord”). Binnen vijf minuten is de rode draad in de voorstelling -voor zover die er al inzat- compleet kwijt. Kortom, pure Monty Python-humor. ‘Spamalot’ ging in maart 2005 in première op Broadway en anderhalf jaar later volgde Londen. De titel verwijst naar de zin “we eat jam, and ham, and Spam a lot” uit de film en rijmt natuurlijk op Camelot, de naam van het kasteel van koning Arthur.
Onderwatermokkel
 Copyright Wim Lanser
Die eikels van Koefnoen
Net als in de musical ‘Urinetown’ wordt in ‘Spamalot’ het musicalgenre flink op de hak genomen. Niet alleen krijgen we de belofte dat deze voorstelling “niet zo’n Joop van den Ende - Frits Sissing ding” gaat worden, ook worden we getrakteerd op ‘Het lied dat klinkt als dit’ waarin Wagenmakers en Groot de heftige liefdesduetten die we in vrijwel elke musical tegenkomen onder de loep nemen. Maar het hoogtepunt is toch wel het nummer ‘Sterren van TV’ waarin anti-held Sir Robin (Pepijn Gunneweg) uitlegt dat producenten de zaal tegenwoordig alleen nog maar vol krijgen door “iets met Anne Frank” te doen of “die eikels van Koefnoen” te casten. Zelfs Willem Nijholt (alias Paul Groot) komt in deze scène nog even voorbij om te zeggen dat alle ridders in de sing off staan. Al met al is ‘Spamalot’ een erg vermakelijke voorstelling. Sommige grappen zijn flauw of gewoonweg onbegrijpelijk (maar dat was bij de originele Monty Python ook al zo). De musical is dan ook absoluut niet voor iedereen geschikt. Enige kennis van de oorspronkelijke film, of in ieder geval van de humor van Monty Python is noodzakelijk om optimaal van de voorstelling te kunnen genieten. Geheel nuchter bekeken is het namelijk een musical die van idiote sketches aan elkaar hangt met nu en dan een liedje er tussendoor, waarvan eigenlijk alleen het overbekende ‘Always look on the bright side of life’ (uit die andere Monty Python-klassieker ‘Life of Brian’) hitpotentie heeft. Maar voor alle fans van John Cleese en zijn collega’s is het genieten geblazen. Ni!
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
