Schitterend gebrek [De Tijd]

Deze voorstelling is gebaseerd op de psychologische roman ‘Een schitterend gebrek’ van Arthur Japin. Het verhaal speelt zich af in een ver verleden, maar ook in het heden. Een man en een vrouw ontmoeten elkaar in de Amsterdamse schouwburg en raken in elkaar geïnteresseerd. De vrouw herkent in de man haar geliefde van een eeuwigheid geleden die ze door omstandigheden had moeten verlaten.

Het verhaal gaat over Lucia, een veertienjarig meisje. Haar ouders zijn bediende van de gravin. Tijdens de bruiloft van de gravin ontmoet het meisje Giacomo, een jongeman uit hooggeplaatste kringen. Ze worden verliefd op elkaar. Wanneer Giacomo voor enkele maanden weg moet, beloven ze elkaar in het voorjaar weer te ontmoeten en te trouwen. Maar dan wordt Lucia getroffen door de pest. Als gevolg van deze ziekte raakt haar gezicht mismaakt.

Vluchten
Omdat ze haar geliefde wil besparen met een lelijke vrouw door het leven te moeten, besluit ze te vluchten. Ze belandt in de prostitutie en reist, met haar gezicht verborgen achter een voile, de wereld rond. Giacomo verbitterd achterlatend. Hij reageert zich af door vele relaties aan te knopen en vervolgens vrouwen te dumpen voordat zij hem kunnen dumpen. Na verloop van tijd ontmoeten ze elkaar weer in de Amsterdamse schouwburg. Beiden hebben ze een andere naam aangenomen. Zij herkent hem wel, maar hij haar niet. Weer worden ze verliefd op elkaar. Zou hun liefde sterk genoeg zijn om het nu wel te redden?

Flinke sprongen in de tijd
Voor deze voorstelling is er gekozen om de rollen door twee vrouwen te laten spelen. Niet echt gewoon voor een dialoog tussen man en vrouw. Toch is het zeker niet storend. Het maakt dit toneelstuk hierdoor zelfs een beetje uniek. Suzanne Grotenhuis en Rosa Vandervost vertellen het trieste verhaal van Lucia en Giacomo. Beurtelings nemen ze de personages voor hun rekening. Er wordt met grote sprongen in de tijd gewerkt, toch weten de actrices het verschil goed duidelijk te maken of ze zich in het heden of in het verleden bevinden. Dit doen ze onder andere door te vertellen of ze in de Amsterdamse schouwburg of op het landgoed van de gravin zijn. Om duidelijk te maken wie wie is, gebruiken ze regelmatig uitspraken als “Zegt hij” of “Zegt Lucia”.

Verbeelding van het publiek
Grotenhuis en Vandervost vertolken de rollen heel subtiel. Ze vertellen het verhaal op een innemende manier zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Geen grootse gebaren maar op een rustgevende wijze een beetje rondlopen op de vrij lege speelvloer. Geen uitbundige kleding maar beiden gekleed in een simpel grijs jurkje. Met hun stemmen en hun manier van vertellen weten ze de voorstelling te maken. Verder laten ze veel over aan de verbeelding van het publiek. Dat doen ze goed, heel goed!

‘Schitterend gebrek’ is zeker geen voorstelling die onder de categorie ‘toegankelijk theater’ valt. De aanwezigen worden eigenlijk gedwongen zich een beeld te vormen door zelf hun fantasie te gebruiken, met als enige leidraad twee actrices die het verhaal vertellen. En dit hebben ze zonder meer weten te bereiken. Anderhalf uur heeft het publiek ademloos toegekeken, maar vooral geluisterd. Een knap staaltje vakwerk van twee dames van begin twintig die pas sinds 2005 in theaterproducties te zien zijn. Dit belooft nog wat voor hun toekomstige rollen!