Het doek is open, zoals dat bij de meeste voorstellingen het geval lijkt te zijn dezer dagen, als het theaterpubliek binnenkomt. Het doek is open en de vijf acteurs uit de voorstelling "Romeo over Julia" van Rick Engelkes Producties in samenwerking met MTV banjeren geintrappend over het podium. Johnny de Mol, Tim Murck, Jorrit Ruijs, Kevin Hassing en Teun Kuilboer kijken hoe het publiek tussen de stoelen doorschuifelt. Ze lachen en roepen naar bekenden en naar de technici achter in de zaal. Harde muziek klinkt "Je t'aime moi non plus" hijgen Jane Birkin en Serge Gainsbourg, gevolgd door een oude discokraker. Het duurt lang voordat het stuk begint. Of zijn we al begonnen? Ja, verdraaid, een van de vijf mannen trekt het jasje van zijn Blues Brotherspak uit en verruilt dat voor een lakeienjacquet. Nou, dan gaan we maar eens echt opletten.
Copyright Michel Porro Aha, het betreft hier een work in progress, zoals we dat de laatste tijd vaker zien. De acteurs vallen regelmatig uit hun rol om hun eigen en elkaars acteerprestaties te bekritiseren, evenals het verloop van het verhaal. Is het een trend? Wat is er mis met een gesloten doek en spelers die op hun beurt wachten? Goed, Johnny de Mol, Tim Murck, Jorrit Ruijs, Kevin Hassing en Teun Kuilboer - Beau van Erven Dorens hield het na een dag repeteren al voor gezien - becommentariëren dus elkaars werk. Als Teun zijn tekst er nogal agressief uitgooit zegt Johnny: 'Tjezus Teun, waarom zeg je dat zo boos?!" Nog zoiets: in het Nederlandse toneel van nu hebben de personages dezelfde namen als degenen die hen spelen. Wat is daarvan de toegevoegde waarde? Is het doel het publiek in verwarring brengen? Dat dat denkt: o, dit is niet gespeeld, dit is écht! Of speelt de cast zichzelf? Zijn ze vijf acteurs die 'Romeo en Julia' voor ons gaan spelen?
Een man in een jurk
De vijf uit 'Romeo over Julia' bekritiseren niet alleen elkaars spel, ze treden ook op als verteller en omroeper: "Vierde bedrijf, tweede toneel!" En: "Nu volgt een scène waarin een heleboel gebeurt en die eigenlijk heel lang duurt, maar die spelen we niet." Komisch en best handig. Zo weet je tenminste waarnaar je kijkt. Ook komisch zijn de prachtige jurken en pruiken waarmee Johnny de Mol, als Julia's moeder, en Jorrit Ruijs, als de voedster en als Julia, zich opsmukken. Het is niet altijd geestig, een man in een jurk, maar hier werkt het. Een ander hoogtepunt is het kussengevecht tussen leden van de twee strijdende families. Als een bemiddelaar roept: "Gooi de wapens neer!", gooien ze met tegenzin hun kussens op de grond. Een halfnaakt over het podium dartelende Johnny als Julia werkt ook op de lachspieren. Maar gelukkig stoppen ze tijdig met de joligheid en laten ze ook zien dieper emotiespel meester te zijn. Met name Jorrit Ruijs en Tim Murck zijn geweldig.
Vijf keer Romeo & Julia
Copyright Michel Porro Hoewel een jongerenproductie van MTV, horen we geen hiphoptaal, maar de originele Shakespearetekst. En die beheersen ze, wat lang niet gemakkelijk moet zijn. De een krijgt 'm alleen wat overtuigender uit zijn mond dan de ander. Johnny de Mol stelt hierin wat teleur. Hij doet het allemaal zó laconiek, hij is een luie speler. Dit is Shakespeare, Johnny! En niet 'De Band' of 'All Stars'. Daarin kom je weg met je geinponem alleen.
Dit jaar zijn er vijf "Romeo en Julia's" te zien. Jongeren en fans van voormalige soapies Johnny de Mol en Teun Kuilboer: ga naar die van hen, 'Romeo over Julia'. Anderen: pick a choice uit een van de vier andere. For never was a story of more woe, than this of Juliet and her Romeo.