| Artikel |
“Ik moet iets doen. Ik wíl iets doen… Toch kan ik het maar één keer doen.” Toevalligheid, dat is het overkoepelende thema van de drie totaal verschillende choreografieën in de nieuwste voorstelling van Noord Nederlandse Dans (NND). Huischoreograaf Stephen Shropshire heeft hiervoor twee gastchoreografen uitgenodigd: Andrea Miller (USA) en Roy Assaf (Israël). Wat levert dat op? Een random mix van drie korte losstaande choreografieën die elk een eigen leven leiden.
Met drie choreografen en een titel als ‘Rock Paper Scissors’ was het te verwachten dat het stuk uit drie onderdelen bestaat. Steeds buigt zich een andere choreograaf over de begrippen gok, geluk en toeval. De kijker die beseft dat ‘rock, paper, scissors’ hét toevalsspelletje bij uitstek is, ziet direct de onmiskenbare vertaling daarvan in de dansstukken. De minder geïnformeerde kijker ziet een toevallig samenraapsel van drie losstaande stukken, die zelfs elk apart nog moeilijk tot een logische eenheid te kneden zijn. Kortom, de vertaling van het thema toevalligheid in dans is geslaagd maar of dat de voorstelling ten goede komt blijft twijfelachtig.
Rock
Op een scherm zien we dichter Anneke Claus die met een monotone stem een korte monoloog geeft. Allereerst over de steen. Behalve dat het ons even naar de eigenschappen van het object laat kijken en ons zo een insteek geeft van hoe we de dans zouden kunnen interpreteren, komen de korte toelichtingen een beetje uit de lucht vallen.
In het eerste deel van choreograaf Roy Assaf rollen de bewegingen luchtig voort. Van duet naar trio en dan weer als hele groep, terwijl dansers naturel in- en uitlopen alsof ze als toevallige passant even hun steentje komen bijdragen. Een ontspannen sfeer voert de boventoon. Geen uitschieters, geen krachtsmetingen maar een voortkabbelende stroom van bewegingen waarin geen momenten voorkomen die echt aandacht afdwingen. Het lijkt alsof de lichte gitaar muziek niet strookt met de dynamiek op het podium, alsof per ongeluk de verkeerde soundtrack is opgezet en de dansers stoïcijns hun ding blijven doen. Nogmaals, de uitdrukking van toevalligheid is hier duidelijk aanwezig maar maakt het geheel te fragmentarisch om echt geboeid te blijven. Wel interessant zijn de onderzoekende bewegingen die soms als improvisatie overkomen, met de bijbehorende mooie concentratie van de dansers. Hun geconcentreerde, subtiele aandacht voor de zachte bewegingen geven kleur aan de verder wat oppervlakkige dans.
Paper
“Papier scheurt en vouwt, frommelt en moffelt.” Waar ‘Rock’ een vloeiende stroom van aan elkaar geplakte bewegingen was, is ‘Paper’, van choreografe Andrea Miller, een theatraal en absurd stuk over – heel verrassend – papier. Ook hier is weer geprobeerd de eigenschappen van papier weer te geven in dans. Ditmaal met meer succes. De dansers ploffen als lappenpoppen over het toneel, als overtuigende kreukbare substanties waar de wind zo vat op heeft. Zes dansers ploffen en fladderen als willoze objecten heen en weer en over elkaar heen. Erg knap en vooral erg grappig, vooral als er in alle ernst een echte bladblazer aan te pas komt. Of als er even de spot wordt gedreven met de meer dan uitzonderlijke elasticiteit van danseres Zina Zinchenko die, begeleid door het krakende en vooral scheurende geluid van papier, zich uiterst langzaam in de vreemdste bochten vouwt. Het is een mooie mix van virtuoze dans met een vette knipoog naar het thema. De fraaie choreografie is samen met een flinke dosis speelsheid een genot om naar te kijken.
Scissors
Net als in de andere twee delen wordt ook hier het thema heel letterlijk genomen. De schaar als object uitgebeeld in dans resulteert in veel hoge sprongen en knippende bewegingen. Een opvallend element in dit deel is de belichting die heel laag en dichtbij de dansers blijft, waardoor ze haast door het licht verzwolgen lijken te worden. Continu worden de lampen handmatig meebewogen wat een spannend effect geeft. Ook wordt er gebruik gemaakt van de schaduwen die tegen het achterdoek ontstaan door de felle lamp waar de dansers soms vlak voor staan. Toch blijft ook dit deel erg op de vlakte en is behalve wat mooie beelden niet heel prikkelend.
Aan de kwaliteit van de dansers ligt het zeker niet. Eerder is het thema toevalligheid misschien wat onhandig gekozen want door de schijnbare willekeurigheid wordt de voorstelling niet spannend. Afgezien van het vermakelijke middelste deel wordt de kijker overgeleverd aan een ogenschijnlijk slordige verzameling stukjes dans die door hun toevalligheid in de lucht blijven hangen en daardoor ongrijpbaar zijn. De opgeknipte vorm van drie verschillende choreografieën die onderling vrijwel niet aan elkaar gelinkt zijn, helpt daar ook niet bij. Maar wie niet waagt, die niet wint. Gokken hoort bij het leven. Waag dus vooral die gok.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
