| Artikel |
‘Richard III’ is het laatste deel in een reeks over de Engelse Rozenoorlogen tussen het huis van York en van Lancaster van William Shakespeare. Het koningsdrama is in essentie een universeel pamflet over tirannie en macht. Of het verhaal van Richard III ook recht doet aan de werkelijkheid is nog maar de vraag. Een aantal witte plekken in de geschiedenis wordt kundig weggepoetst. De historische werkelijkheid wordt van een aantal vernislaagjes voorzien. Los hiervan is ‘Richard III’ een ingenieus drama; een uitvergroting van de machtsintriges en het leven aan het Engelse hof.
 Copyright Ben van Duin
Brave tiran
Wie verwacht dat Richard III slechts als repressieve en wrede tiran wordt neergezet, komt bedrogen uit. De protagonist is, ondanks zijn reputatie, allesbehalve angstaanjagend eng. Scholten van Aschat ziet er wat braaf uit in zijn keurige groene tartan en strakke maillot. De lichte stoppelbaard doet kwajongensachtig aan, maar een echte schurk wordt hij niet. Je zou bijna medelijden krijgen met de gebochelde koning, door zijn houterige loopje en geamputeerde hand. Scholten van Aschat maakt van Richard III een personage met diepgang. Met ingetogen stem bespeelt hij zijn toekomstige vrouw, maar even later verheft hij zijn stem en buldert hij mee op de bombastische muziek. Petra Laseur speelt de moeder van Richard III. De scène waarin ze vol afschuw haar moordende zoon de rug toekeert, is ontroerend en pijnlijk. Ook de overige rollen worden fraai vormgegeven, al is het even opletten door de verschillende Edwards en Richards die worden opgevoerd.
 Copyright Ben van Duin
The Sadists
De enscenering van regisseur Matthijs Rümke is wat mat voor het bloederigste toneelstuk dat Shakespeare schreef. Dat is jammer. Er vloeit geen bloed en er is haast geen geweld op het toneel. Moordpartijen worden – weliswaar esthetisch – verbeeld door grote zakken puin en troep die aan ijzeren kettingen hangen en tegen de grond worden gekletterd. De chaos staat voor de destructie die Richard III tegemoet gaat. Wellicht was de voorstelling nog meer gaan leven in een spannende regie. De muzikale toevoeging zorgt echter wel voor de nodige energie en beroering op het podium. The Sadists stuiteren werkelijk over het toneel. Het prachtige spel, de melancholieke muziek van Tom Waits en de muzikale explosiviteit zorgen voor een meer dan onderhoudend geheel.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
