| Artikel |
Regie: Joachim Robbrecht.
TONEEL
In een hotel wordt een dode man ontdekt en via reconstructies en verhoren proberen alle betrokkenen de waarheid omtrent zijn overlijden te ontdekken. Zo zijn daar de rechercheur, de misdaadjournalist en de paragnost die door middel van reconstructies hun visie op het gebeuren uit de doeken doen. Maar ook het slachtoffer, de verdachte en de buitenstaander zijn niet te beroerd om uit te leggen wat er volgens hen gebeurd zou zijn. Als toeschouwer tast je volkomen in het duister waar de waarheid ligt en dat is nou net de insteek van deze voorstelling. Regisseur en tekstschrijver Joachim Robbrecht wil zijn publiek stil laten staan bij de subjectiviteit van de waarheid en dat is hem volkomen gelukt.
 Copyright Sanne Peper
De misdaadjournalistiek wordt in deze voorstelling op de hak genomen en niet zo’n klein beetje ook. Alwin Pulinckx speelt de rol van misdaadverslaggever en het is duidelijk dat hij serieus heeft gekeken naar de televisieprogramma’s van bijvoorbeeld Peter R. de Vries en John van den Heuvel, want hij zet een treffend en geloofwaardig karakter neer dat op geen moment een karikatuur wordt. Met een zucht naar sensatie verslaat hij op zijn eigen manier de gebeurtenissen en deinst niet terug voor een beetje manipulatie. Zijn visie staat uiteraard lijnrecht tegenover die van de rechercheur en hij zet dan ook alles op alles om zijn dader zo verdacht mogelijk te doen lijken. Dat hij zichzelf daarbij ook wel enigszins verdacht maakt, draagt alleen maar bij aan het gevoel van verwarring, waaraan hij zelf uiteindelijk ook begint te lijden.
Dader of slachtoffer?
Wat heel mooi naar voren komt in deze voorstelling is de afwisseling van dader- en slachtofferrol. Immers, de dader kan vanuit een slachtofferrol gehandeld hebben en een onschuldige dader wordt slachtoffer. De twee hoofdverdachten, genaamd ‘knappe blondine’ en ‘groenwerker’ (Marleen Scholten en Ward Weemhoff), zijn afwisselend moordlustige dader en onschuldig slachtoffer. Ze hebben samen een paar prachtige scènes, waarbij ze elk spiertje van hun lichaam om elkaar heen kronkelen en over het podium kruipen. Aan fysiek spel dus geen gebrek, want ook de diverse reconstructies worden in slowmotion uitgebeeld waarbij de acteurs soms halsbrekende toeren moeten uithalen.
Fragmenten
 Copyright Sanne Peper
Afleiding of misleiding?
Hoewel zij niet het daadwerkelijke slachtoffer is, gedraagt Marleen Scholten zich van begin tot eind wel als zodanig. Aan het begin van de voorstelling hangt ze jammerend over een stoel en als ze daar af en toe even van wegloopt, paradeert ze zwelgend in zelfmedelijden over het podium. Een beetje afleidend is dat wel, want ze doet het tijdens scènes die zich aan de andere kant van het toneel afspelen.
De ontmaskering
 Copyright Sanne Peper
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
