| Artikel |
Copyright Joris van Bennekom Een oude man in een verzorgingshuis haalt ’s nachts herinneringen op aan zijn bewogen leven. Een leven vol ups en downs, met veel drank maar ook met muziek en liefdes. De man is Ramses Shaffy en dit zou wel eens zijn laatste nacht kunnen zijn. In zijn warrige herinneringen ziet hij de jonge Ramses en zijn vrienden van vroeger voorbij komen. De man die we allemaal kennen van liedjes als ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ en ‘Laat me’ komt voor tweeënhalf uur weer tot leven in de muzikale voorstelling ‘Ramses’. Precies twee jaar na het overlijden van Shaffy (1 december 2009) ging de voorstelling in première.
De oude Shaffy wordt afwisselend gespeeld door Hans Hoes en Tom Jansen. Deze avond in Eindhoven was het de beurt aan Hans Hoes. De manier waarop hij Shaffy vertolkt is levensecht – de stijve manier waarop hij zich op het laatst voortbewoog en de herkenbare lach op zijn gezicht. Hij is grappig en tegelijkertijd ontroerend en weet veel sympathie op te wekken. Hij is kwetsbaar, eenzaam en heeft door de ziekte van Korsakov, veroorzaakt door overmatig drankgebruik, niet meer alles op een rijtje. Vooral de scène waarin hij buiten in de regen de tekst van ‘Sammy’ voor zich uit staat te mompelen is ontroerend.
Stomdronken
Copyright Joris van Bennekom De jonge Ramses daarentegen kon een vreselijk figuur zijn. Het leek wel of hij in zijn jonge jaren permanent stomdronken door Amsterdam zwalkte en daarbij iedereen, maar vooral Liesbeth List beledigde. Of, zoals de oude Ramses opmerkt: “Ik heb Liesbeth zo vaak belazerd en beledigd, maar ze kwam altijd terug. Dat zijn de fijne zekerheden in het leven.” De jonge Ramses wordt vertolkt door William Spaaij. Spaaij won al twee keer een John Kraaijkamp Musical Award voor Beste Mannelijke Hoofdrolspeler (‘Footloose’ en ‘Mary Poppins’). Een derde beeldje kon hem ook dit seizoen bijna niet meer ontgaan zijn, ware het niet dat de uitreiking door intern gesteggel dit jaar geen doorgang zal vinden. Spaaij kan in deze rol al zijn talenten aanspreken. Nog meer dan de zang is acteren in deze voorstelling van belang en Spaaij bewijst in iedere scène dat hij dit kan. Als het publiek applaudisseert na het lied ‘De een wil de ander’ kapt hij dit (nog in zijn rol) meteen af; hijzelf vond deze uitvoering maar niets. Zowel Cindy Bell als Liesbeth List en Thomas Cammaert als Joop Admiraal (jarenlang Ramses’ partner) spelen prachtige rollen. Lidewij Benus als verpleegster van de oude Ramses valt een beetje weg, ook doordat haar rol erg klein is, achter de rest van de cast.
Mooie liedjes
‘Ramses’ is met zekerheid een van de mooiste producties van dit seizoen. Het vormt het bewijs dat ook met een eenvoudig decor en kleine cast een geweldige voorstelling kan worden gemaakt. Door het wollige (en bijna onbegrijpelijke) taalgebruik van de dronken Ramses verslapt de aandacht af en toe. Daarnaast is de voorstelling aan de lange kant (drie uur inclusief pauze). Maar dit weegt allemaal niet op tegen de prestaties van de cast en de mooie liedjes. ‘Ramses’ is nog tot half april te zien in de theaters. Ga dat zien en zing, huil, lach en bewonder.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|