| Artikel |
Hoe is het mogelijk: je gaat naar het theater en denkt als fervent dansliefhebber te weten wat je zo ongeveer te wachten staat. Niet dus. Club Guy & Roni komt weer origineel uit de hoek. Met een afwisselend programma word je op één avond heen en weer geslingerd van brok-in-de-keel naar lachbui.
Dat dans een breed begrip is weet iedereen. Echter, in deze voorstelling wordt het wel heel ruim genomen. Dans wordt toneel, wordt mime, wordt film, wordt muziek, geluid... Een betere benaming voor deze avond zou misschien gewoon ‘kunst’ moeten zijn. Maar met deze noemer begeef je je al snel in de gevaarlijk zone van de definitie van ‘kunst’. In ieder geval heeft het Groningse dans/kunstenaars gezelschap Club Guy & Roni het publiek met hun dubbelvoorstelling ‘Quick Quick, Face the Wall’ weten te vermaken en te raken.
Deel 1, ‘Four Walls’
Op een groot scherm zien we een vrouw rennen zonder haar doel te bereiken, als in een droom. Haar voetstappen en ademhaling klinken hard en hol. Van meet af aan hangt er een beklemmende en zenuwachtige sfeer die nog versterkt wordt door de naargeestige klanken van de vleugel die live wordt bespeeld. Door het scherm heen zien we een grote steigerconstructie opdoemen met allerlei wielen die met elkaar in verbinding staan. Vier vrouwen hangen er in rond. Soms vallen de twee werelden - het scherm en het tafereel daarachter - gedeeltelijk samen en blijken de vrouwen de vleesgeworden personages uit de film.
Nachtmerrie
In dit eerste deel van de voorstelling wordt het verhaal verbeeld van een vrouw die, na een auto-ongeluk waarbij ze haar geliefde kwijtraakt, zweeft tussen dood en leven, tussen herinneren en vergeten. Haar droomachtige zoektocht naar haar geliefde loopt steeds vast en eindigt telkens weer in de aanschouwing van haar verdriet, angst en onmacht. Dit wordt weergegeven in beelden die steeds absurder worden. Soms heeft het iets weg van een slechte horrorfilm, dan weer lijkt het een op reality show of een kijkje in iemands brein tijdens een nachtmerrie.
Draaikolk
Deze filmische installatie, ‘Four Walls’, neemt je in vijftig minuten mee in een draaikolk van beeld en geluid, tot het een hoogtepunt van indrukken en beklemming bereikt. Deze sfeer wordt prachtig opgebouwd door de zich steeds frequenter herhalende beelden en het simpele maar indringende pianospel. De beelden en geluiden samen schetsen zo intens de wanhoop van de hoofdpersoon dat het je naar de keel grijpt en het iedereen in verstikte stilte achterlaat.
Deel 2, ‘Alpha Boys’
“Jorge to stage please, Jorge to stage!”. Jorge komt aangezwalkt op naaldhakken. Een aantal andere jongens probeert elkaar op te stoken: Geduw, getrek, wat demonstratieve loopjes en gekke sprongen. Dit tweede gedeelte van de avond heeft helemaal niets van doen met de eerste helft. Dat is geen punt; de uitgelaten sfeer van ‘Alpha Boys’ komt zelfs als een welkome verfrissing na de verstikkende stemming waarin het eerste deel ons heeft achtergelaten.
Testosteron
‘Alpha Boys’, is een kijkje in de keuken van jongens in gezelschap van hun soortgenoot: hoe gedraagt hij zich onder het toekijkend oog van zijn vrienden? Welke vernedering of pijn moet hij doorstaan om de juiste aandacht te krijgen? Waar ligt de scheidslijn tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid? Met een vleugje tragiek levert het vooral vermakelijk hilarische situaties op. De setting is ongedwongen waardoor dat wat er op het podium gebeurt er natuurlijk en ongekunsteld uit ziet. De testosteron spat van het podium af als de jongens zich, onder begeleiding van een drummer, door de lucht heen slingeren en met veel geschreeuw de grootste sprongen maken. De dansstijl is krachtig en roekeloos en zit ondertussen toch strak in elkaar.
Uitdagend en vernieuwend
In deze uitgelaten, aanstekelijk vrolijke sfeer zou het je bijna ontgaan dat er ondertussen het meest uitdagende en vernieuwende bewegingsvocabulaire van de Nederlandse hedendaagse dans wordt tentoongespreid. Dat is dan ook de kracht van deze voorstelling. Of het in de vorm van een video-installatie gebeurt of in acrobatisch toneel: zonder het bewust door te hebben zit er achter die vermakelijke of aangrijpende scène, perfecte techniek, grensverleggende bewegingstaal en bijzondere inhoud. Een club om in de gaten te blijven houden.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
