De decennialange zorg van de erven Gershwin voor de uitvoering van 'Porgy and Bess' kan gezien worden als bemoeienis. Toch levert het ook nu, 70 jaar na de dood van componist George Gershwin, nog steeds een integer en authentiek muzikaal werk op. Het is een bijzondere gewaarwording om naar de decors, kostuums, spelers en orkest te kijken en te luisteren met de gedachte dat deze niet door de tijd zijn aangetast, maar als het goed is precies zo zijn geworden als de componist het bedoeld had. Het levert net datgene extra op, waardoor je je nog makkelijker overgeeft aan de tijdreis naar de jaren '20 van de vorige eeuw, naar een zwarte vissersgemeenschap genaamd Catfish Row. Daar waar Porgy zijn Bess vond en weer verloor.
Copyright Stardust Theatre b.v.
Culturele en muzikale stromingen
Ook muzikaal is Porgy and Bess uitdagend, niet alleen voor de zangers maar ook voor de luisteraars. De melodieën en ritmes zijn een gewaagde combinatie van de jazz en gospel daterend van de tijd en plaats waarin het speelt, gebracht in de stijl van serieuze opera. Dit blijkt bijvoorbeeld ook al uit het aantal songs als 'Summertime' dat zich ontelbare malen perfect liet vertalen naar een jazz-uitvoering. Dit maakt 'Porgy and Bess' een perfect opstapje naar zwaardere opera's voor hen die die drempel nog niet genomen hebben. 'Porgy and Bess' is een samensmelting van culturen en muzikale stromingen en dat maakt dit stuk zo interessant en anders, moeilijk te vergelijken met andere opera's of musicals. De levendigheid en energie van het zuidelijke, zwarte, Amerika is in het strakke keurslijf van Europese opera gegoten, wat af en toe jammergenoeg even de rem zet op de uitbundigheid die er vanaf wil spatten.
Copyright Stardust Theatre b.v.
