Pippi zet de boel op stelten! [Theater Familie]

Wiedewiede naar mijn eigen zin

Pippi Langkous is al sinds 1945, toen het eerste boek van Astrid Lindgren in Zweden verscheen, de heldin van ieder opgroeiend kind. Pippi – een meisje dat eeuwig negen blijft – woont alleen in een grote villa en doet precies waar ze zin in heeft. Tot ongenoegen van de deftige dames en agenten in het stadje, die vinden dat de aanwezigheid van ouders de basis van een goede opvoeding vormen, en dat een kind dus helemáál niet alleen hoort te wonen. Pippi zelf, haar vrienden Tommy en Annika, en alle lezertjes vinden het natuurlijk juist geweldig. Welk kind kan zelf beslissen hoe laat het naar bed gaat? Welk kind heeft een paard en een aapje als huisdier? En is bovendien zo sterk dat ze dat paard, of een stel boeven kan optillen?

Na het succes van de musical ‘Pippi Langkous’ (vijf Musical Awards en vier Vlaamse musicalprijzen) is het meisje met de oranje vlechten en vrolijke sproeten weer te zien in een productie van de Theater Familie: ‘Pippi zet de boel op stelten!’. De cast bestaat uit Vlaamse en Nederlandse acteurs, de leuke liedteksten zijn van Ivo de Wijs en de muziek is van de hand van Ronny Mosuse. Regisseur Stany Crets (hij schreef ook de teksten) geeft de jonge bezoekers een hele mooie boodschap mee: je kunt zijn wat je wilt, als je zíet wat je wilt. Dat is ook wat oma haar kleindochter Lieveling (Amaryllis Uitterlinden) zegt in de openingsscène: gebruik je fantasie en de rommelzolder verandert in een vrijstaande villa, die oude fiets daar, wordt een paard en in die kist zitten goudstukken! Lieveling doet haar best. “Anders kijken, anders kijken!,” zegt ze tegen zichzelf. En daar zien we inderdaad de oude rommelzolder veranderen in Villa Kakelbont. Lieveling zelf is met oranje pruik en overgooier veranderd in Pippi. Tommy en Annika verschijnen ten tonele. Boeven! En deftige dames!

Spektakel
‘Pippi zet de boel op stelten!’ is een voorstelling zoals kinderen ze het liefst zien: er is veel spektakel op de bühne, bijvoorbeeld als Pippi de boeven, die het hebben gemunt op haar schatkist, een pak rammel geeft. Maar spektakel is er ook in de zaal, als kwajongens – met lok, bermuda’s en hete aardappel – tussen de stoelen door Tommy achterna zitten. Er is ruimte voor publieksparticipatie; de kindjes roepen heel hard “Pippi! Pippiiiii!!”, als de boeven ervandoor willen gaan met de goudstukken. De muziek ligt makkelijk in het gehoor, en de liedteksten zijn grappig en gevat. De decors en kostuums zijn prachtig en de cast speelt met aanstekelijk enthousiasme. Bovendien ontroert het verrassende einde. Ook de ouders in de zaal komen aan hun trekken met een aantal ‘volwassen’ grapjes. Zo zet de papa van Pippi, ‘negerkoning’ in Taka-Tukaland, ‘Sexmachine’ in. “Get up, get on up,” swingt hij, “Like a sexmachine!”

Pippi kan alles
Even wennen is het Vlaamse accent van Pippi. Voor de volwassen bezoekers dan, kinderen deert het niet. Immers, met een beetje fantasie spreekt Pippi voor hun part Swahili. Pippi kan toch alles! Minpuntje, want verwarrend voor de kinderen in de zaal, is het als Lieveling tegen het einde van de voorstelling in een identiteitscrisis geraakt en haar pruik afgooit. Of kinderen moeten de achterliggende gedachte iedereen kan Pippi zijn begrijpen... “Ik moet jullie iets vertellen,” zegt ze tegen Tommy en Annika, “ik ben Pippi Langkous helemaal niet.”Gelukkig is de crisis van korte duur. Voor Tommy en Annika, en voor de hele zaal is Lieveling wél Pippi, want ze is leuk en stoer als de echte Pippi. De pruik gaat gelukkig weer op en Pippi is weer Pippi. Op naar Taka-Tukaland! Op naar de voorstelling ‘Pippi zet de boel op stelten!’.

Hai Pippi Langkous