| Artikel |
Over het IJ festival 2011
De 19e editie van het Over het IJ festival is een feit. Het festival profileert zich als hét locatietheaterfestival in de zomer. Alle hoeken en gaten van de NDSM-werf in Amsterdam-Noord worden dan ook volop benut. Zo bespeelt Bambie een uitgestrekte weg asfalt – door een van de personages liever een “zwart vloertje” genoemd –, neemt het jongetje Thomas zijn publiek in ‘De wilde wilde wereld’ mee door weggetjes waar de bloemen wel eens giftig zouden kunnen zijn, en nemen negentien stewardessen hun intrek in een reusachtige loods.
Copyright Ben van Duin Mimetheatergroep Bambie maakt met ‘Het vermoeden dat we door moesten’ haar eerste locatietheatervoorstelling. Met succes. De toeschouwers zitten met koptelefoons op een verhoogde tribune en staren naar de weg die zich voor hen uitstrekt. Toevallig voorbijkomende fietsers, auto’s, skaters en wandelaars vormen het decor van een doodgewone zaterdagavond. Totdat zich in de verte twee gedaantes aftekenen. Hun gesprek is te horen via de koptelefoons. Het is een vreemde gewaarwording: van zo dichtbij verstaan wat de ogen maar met moeite kunnen waarnemen. Het creëert direct een bijzondere sfeer die het publiek nieuwsgierig maakt naar deze twee mannen en wat hen beweegt. Langzaam, heel langzaam, lopen ze richting de publiekstribune en krijgt het publiek steeds meer te zien en te horen.
Prachtige verstilling
De heren zingen wat over de tijd die maar doorgaat en de wind die maar meewaait. De een wil liever wat gaan liggen. Maar de ander heeft het vermoeden dat ze door moeten. Dus blijven ze lopen. Wat in eerste instantie uitzichtloos lijkt, blijkt vol mogelijkheden te zitten. Langzaam transformeren de peinzende gesprekken in fantaserende overdenkingen die de mannen moed geven. De hoge stem van Paul van der Laan steekt prachtig af tegen de lage klanken van Tjebbe Roelofs. Als ze dan ook nog een vrouwtje tegenkomen dat hen druk schreeuwend tegemoet treedt, is het beeld compleet. Langzaam neemt het vrouwtje de rust en fantasieën van de heren over. Een prachtige, verstilde voorstelling waarin beeld en inhoud sterk samenkomen. De filosofische teksten zullen nog lang doorwerken in de hoofden van de toeschouwers.
Een wereld vol vreemde wezens
Copyright Daniëlle Wagenaar De rust van Bambie steekt schril af tegen de drukke jeugdvoorstelling ‘De wilde wilde wereld’ van Het Syndicaat in samenwerking met De Toneelmakerij. Thomas is een jongetje van zeven jaar dat luid schreeuwend, rennend en springend door het leven gaat. Als zijn juffrouw hem de klas uit zet, besluit hij op zoek te gaan naar avontuur. Al gauw komt hij terecht in een wereld vol vreemde wezens. Hier is Thomas niet langer de enige etter; dit “viezige volkje”, zoals hij het noemt, ettert net zo hard mee. Ze vechten met modder, schreeuwen de longen uit hun lijf, halen geintjes met elkaar uit en rennen achter elkaar aan. Regisseuse Daniëlle Wagenaar heeft haar fantasie goed laten gelden door mensen en dieren in deze absurdistische wezens te verenigen. Manon Nieuweboer blinkt uit als het vogelachtige wezen dat met smakgeluiden kusjes geeft op de wangen van de anderen.
Aanstekelijk enthousiasme
Actrice Eva Zwart werd met rode pet en kussens onder haar trui moeiteloos omgetoverd tot dik jongetje. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk. Ze neemt het publiek mee naar verschillende locaties, die op originele wijze in het spel worden geïntegreerd. De kinderen in het publiek leven flink mee en vertellen na afloop onbevangen aan actrice Nieuweboer wat er zich zojuist allemaal heeft voorgevallen. Hoewel de verrassing in de voorstelling langzaam wat afzwakt en de drukte en chaos hier en daar wat tegenwerken, staat hier een fijne jeugdvoorstelling die laat zien dat avonturen overal te vinden zijn. Als je ze maar aan durft te gaan.
Clichés en flauwe grappen
Copyright Ben van Duin Nog veel drukker is de groots opgezette ‘Rampentraining voor stewardessen’ van Golden Palace. En dan in de negatieve zin van het woord. De negentien keurig geklede stewardessen en de enorme loods met proefopstellingen van vliegtuigcabines ogen veelbelovend. Maar al snel wordt duidelijk dat het hier om een flauwe lachvoorstelling gaat met weinig verrassingen. Het verhaal is simpel: achttien stewardessen komen met de ‘hoofdstewardess’ bijeen voor een opfriscursus voor vliegtuigpersoneel. Ze worden zwaar op de proef gesteld in allerlei rampensimulaties. Het gevolg ziet men van mijlenver aankomen. Langzaam veranderen de secretaresses in hysterische vrouwen die de situaties verre van meester zijn. Ze verliezen hun nette stewardessenhouding en ontdekken de oermens in zichzelf. De voorstelling staat bol van de clichés, herhalingen en eindeloos flauwe grappen. De dames blijken nog wel een aardig nootje te kunnen zingen, maar vervallen qua spel in ongeloofwaardige overacting. Een rampentraining; een rampenvoorstelling.
Een nieuwe blik
Wat Bambie ruimschoots bezit, heeft Golden Palace te weinig: gevoel voor rust, verfijning, nuance en diepgang. Gelukkig heft het een het ander aardig op en maakt het gebruik van de locaties in alle gevallen indruk. De toeschouwers worden op bijzondere wijze meegenomen in de al even bijzondere locaties. Ze worden aangezet de omgeving met andere ogen te aanschouwen. Velen zullen de terugtocht op de pont naar huis met een nieuwe blik bekijken.
De voorstellingen ‘Het vermoeden dat we door moesten’ en ‘Rampentraining voor stewardessen’ zijn nog gedurende het hele Over het IJ Festival te bezoeken. ‘De wilde wilde wereld’ ook en zal daarna van 22 tot en met 24 juli gespeeld worden op Karavaan theaterfestival.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|