| Artikel |
Orgy of Tolerance [Troubleyn]
Terwijl het publiek zijn plaatsen zoekt, zijn op het podium vier dansers bezig aan een warming-up. In ouderwets wit ondergoed en gekleurde sokken staan zij daar, terwijl ze hun armen strekken, dribbelen op de plaats en tientallen kniebuigingen maken. Dit alles om zich klaar te maken voor het echte werk: een eindeloze zoektocht naar bevrediging, waarbij geen middel wordt geschuwd en geen standje ontoelaatbaar is.
 Copyright Frederik Heyman
Jezus als fashion victim
De titel van de voorstelling, ‘Orgy of Tolerance’, verwijst naar het genot van het consumeren. Fabre vindt dat we hierin te veel zijn doorgeslagen. Hij hekelt de manier waarop in onze maatschappij alles lijkt te draaien om een snelle bevrediging. In zijn ogen is de moderne mens daardoor geworden tot een koopdier dat steeds meer wil en nergens meer van opkijkt. Niet van vrouwen die in winkelwagens bevallen, niet van neusdildo’s, een Jezus die zich als een fashion victim gedraagt en al helemaal niet van een acteur die bij wijze van experiment een geweer in zijn achterste steekt.
Cubaanse sigaren
Negen performers heeft de theatermaker nodig om deze vermeende waanzin ten tonele te brengen. Vier vrouwen, vijf mannen. In uiterlijk verschillen zij als dag en nacht, in kwaliteit doen zij niet voor elkaar onder. Ze dansen, springen, zingen en acteren dat het een lieve lust is. Het decor waarin zij hun acts opvoeren bestaat uit bruine chesterfieldsofa’s, zilveren bureaulampen en glazen salontafeltjes met goedgevulde whiskyglazen.
Gezeten in deze luxe zetels roken de dansers in een van de scènes grote Cubaanse sigaren. In combinatie met het gedempte licht en de zwarte baretten roepen zij hiermee herinneringen aan Che Guevara op. Maar net als bij deze Zuid-Amerikaanse revolutionair is het de vraag of zij wel echte vrijheidsstrijders zijn. In hun streven naar bevrediging vertonen de spelers eerder overeenkomsten met terroristen, terwijl hun zoektocht naar een unieke levensstijl tot een verregaande vorm van discriminatie leidt.
Vuistdikke Russische roman
 Copyright Frederik Heyman
Wie nu denkt dat het bezoeken van ‘Orgy of Tolerance’ nog het beste te vergelijken is met het lezen van vuistdikke Russische roman, heeft het mis. Het stuk is aanzienlijk luchtiger. Naast het lovenswaardige spel van de acteurs is dit vooral te danken aan de prachtige muziek van Dag Taeldeman. Op de klanken van een Weense wals of een stevig rocknummer wordt de toeschouwer moeiteloos van het ene uiterste naar het andere gegooid. Dat de voorstelling uit een groot aantal losse fragmenten bestaat, valt hierdoor nauwelijks op.
Klappen voor de ondergang
‘Orgy of Tolerance’ is voor Jan Fabres doen een hele toegankelijke voorstelling. Natuurlijk, er wordt veel gevloekt, er is veel bloot te zien, er wordt veelvuldig gecopuleerd en gemasturbeerd en de symboliek druipt er aan alle kanten van af. Maar gelukkig valt er ook veel te lachen, op een haast Monty Pythoneske wijze. Pijnlijk herkenbaar, maar oh zo grappig. Zodat op het laatst zelfs de meest willoze consument voor zijn eigen ondergang klapt.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
