Onschuld [Ro Theater]

Azuurblauwe wanden en een hellende vloer. Links een nis met vele brandende gebedskaarsen. Rechts een klein beekje met stilstaand water. Op de achtergrond branden de lichten van een stad. Het is een kleine havenplaats met een zelfmoordflat, een wilde zee en vele ongelukkige individuen. Een vrouw verdrinkt in de golven, maar de twee asielzoekers die dit gade slaan krijgen zichzelf niet bewogen om haar te redden. Een man is blind voor de stille schreeuw om liefde van zijn vrouw. En een moeder rouwt om haar kind. “Ik was ooit zwanger van een jongen, maar hij is binnen in mijn lichaam gestorven. Ik moest hem dood ter wereld brengen, mijn lichaam was zijn kist”.

‘Onschuld’ vertelt de verhalen van vele sterk van elkaar verschillende individuen, die in hun pijn toch veel overeenkomsten kennen. Allemaal hebben ze gebreken en zijn ze zeer ongelukkig. Mevrouw Suiker, een invalide diabetespatiënt, droomt van een leven als pompbediende om een sigaret op te kunnen steken in de buurt van brandstof. “Want hoe kan ik dat thuis nou doen, ik heb niet eens gas!” In haar gedachten heeft ze een groots en meeslepend leven geleid, in werkelijkheid dringt ze zich uit pure eenzaamheid op aan haar trieste, zachtmoedige dochter Rosa en diens man, wie het aan levenslust ontbreekt. Mevrouw Van Havezaat, moeder van een doodgeboren zoon, heeft zich in haar rouwproces overtuigd van de misdadiger die haar zoon had kunnen zijn en maakt het haar levensdoel zich hiervoor te excuseren aan iedereen die het niet wil horen. Twee van de vele verhaallijnen in de voorstelling. Diep ontroerend gespeeld door zeer sterke personages.

Slapstick en tragiek
Opvallend aan de voorstelling is de keuze voor karikaturale personages door middel van vreemde houdingen, gekke kleding en rare stemmen. Het lijkt erg ver af te liggen van de verhalen die verteld worden, maar heeft een prachtige uitwerking. Het humoristische in de personages maakt de verhalen beter te behappen. Ondanks het feit dat de verhaallijnen allemaal iets triests hebben is het geen zwart stuk. Door de afwisseling van pijn en humor behoudt de voorstelling een zekere luchtigheid. Toch zijn niet alle verhaallijnen even gemakkelijk te volgen. De lange monologen van een filosofe dreigen af en toe langdradig te worden en niet alle verbanden zijn even duidelijk. Zo zijn er door de losse verhalen diverse groepsscènes verweven waarbij alle spelers als een collectief met blauwgeschilderde monden optreden. Deze komen even onverwacht als ze weer gaan en zijn indrukwekkend, maar roepen ook vragen op. Wat betekenen de blauwe monden, is het een teken van collectiviteit, staan ze figuurlijk te blauwbekken of is het enkel ter versterking van de grauwe uitstraling die de groep op dat moment heeft? Ook de reden voor de aanwezigheid van personages in vreemde poses op het toneel of in een hoek met het gezicht tegen de muur is niet altijd even duidelijk. Toch dragen deze ‘onduidelijkheden’ ook zeker positief bij aan de voorstelling. Ze geven diepte aan de verhalen, houden het publiek scherp en roepen op tot nabespreking van de voorstelling.

Duidelijk thema
Twee belangrijke thema’s die steeds terugkeren zijn hoop en dood. De hoop op een beter leven door het vinden van een rugzak met 200.000 euro. De hoop op een kind en liefde van je echtgenoot. De hoop op een betere samenleving. Tijdens de gehele voorstelling worden kaarsen aangestoken in de nis als symbool voor hoop. Daar tegenover staat het regelmatig terugkomen van de dood. Bijvoorbeeld de Afrikaanse Elisio met zijn onbegrip over de vele mensen die zichzelf doden aan deze kant van de aardbol. “Waarom zoekt iemand uit zwakheid de dood. Omdat hem van jongs af aan ingeprent wordt, je hebt het niet in de hand, de wereld is onbetrouwbaar.”

Klein en meeslepend
‘Onschuld’ is een voorstelling die confronteert, ontroert, aan het lachen maakt en aan het denken zet. Het schept op prachtige wijze een scherp beeld van het leven aan de rand van de maatschappij. Het is een voorstelling die het publiek raakt en nog lang kan bijblijven. Het laat zien hoe klein geluk kan zijn en hoe mensen vast kunnen komen te zitten in hun leven. Een prachtige voorstelling gespeeld door bijzonder sterke en veelzijdige spelers.