Theaterjournaal hoofdpagina
Artikel

Onderhuids [Fantasten]

Regie: Titus Tiel Groenestege. MUZIEKTHEATER

‘Onderhuids’ is de nieuwste voorstelling van Fantasten. De theatergroep staat al ruim vijf jaar garant voor energieke, multidisciplinaire voorstellingen met dans, mime, spel, bewegend beeld en live muziek. De vaste kern van het gezelschap bestaat uit actrice/producente Marle Brouwer, acteur/componist Bart Rijnink, regisseur Titus Tiel Groenestege en choreografe Annabelle Lopez Ochoa. Voor ieder project trekt Fantasten tevens nieuwe makers/spelers aan om het maakproces zo interessant mogelijk te houden.

Onderhuids
Copyright Rob Hogenhout
Dat maakproces is dit keer niet zo goed uit de verf gekomen. Vier vrouwen zitten in een ruimte. Ze zoeken naar zichzelf en naar elkaar. Het stuk bestaat uit verschillende op zichzelf staande scènes, maar hebben wel een duidelijk verband en gemeenschappelijk thema. De personages begeven zich continu op de scheidingslijn van de waarheid, in zichzelf en buiten zichzelf, en onderzoeken hoe ver ze daarin willen gaan. Helaas lijkt ‘Onderhuids’ op sommige momenten meer op een middelbare schoolvoorstelling dan op een volwassen montagevoorstelling. Zowel door het thema (de ‘wie ben ik’ vraag) als de vorm. De kracht van Fantasten, het vermogen om verschillende kunstdisciplines te integreren in hun voorstellingen, wordt nu een onduidelijk en onsamenhangend geheel. Er is niet gekozen voor een vorm. Dan weer is er interactie met publiek, om even later een vierde wand op te trekken. De verschillende disciplines (mime, dans, muziek, spel) wisselden elkaar zo vlug af dat het publiek bij geen enkele scène de tijd krijgt het te geloven. Het stuk lijkt daardoor een compromis van verschillende wensen en stijlen in plaats van elementen die elkaar complimenteren. Een enkele keer lukt het echter wel de goede mis-balans te vinden tussen de verschillende stijlen. Bijvoorbeeld als twee schattige in tutu gehulde ballerina’s een (verklede) man in elkaar dansen. Juist, in elkaar dánsen. Hun gestrekte armen of benen raken gracieus zijn hoofd of kruis waarnaar ze licht als een veertje door de ruimte verder zweven. De man, die op dat moment in het element ‘spel’ zit, verdwijnt afgetakeld en kreunend van de pijn achter een van de zes schotten die op toneel staan. Mooi om te zien hoe twee verschillende stijlen elkaar ook kunnen versterken.

Geloven
De voorstelling bestaat uit een twintigtal scènes, waar, in de repetitie, duidelijk op het thema geïmproviseerd is. Helaas is de uitkomst op de vloer waarschijnlijk een andere dan de makers voor ogen hadden. Naarmate de tijd vordert, begrijp je dat er weinig nieuws komt en verslapte de aandacht. De acteurs hebben diverse pogingen gedaan om het publiek te overtuigen van hun eenzaamheid, wanhoop, onzekerheid of oprechtheid, maar geen van dat alles bereikte het publiek. Zoals gezegd, het geloven van de situaties en de middelen die de acteurs daar voor aanboren ontbreekt. Bovendien zijn deze pogingen steeds dezelfde en dus weinig verrassend. Er wordt te weinig ruimte voor invulling overgelaten aan het publiek. Het publiek is niet dom, dat heeft de behoefte zelf een afweging te maken over goed en slecht, over wat wel en wat niet. Er wordt keihard gewerkt op toneel; de vier dames springen, verkleden zich, rennen, ruziën en discussiëren. Maar juist omdat de ruimte compleet gevuld wordt met spelers en de boodschap die zij uitdragen, komt het bij de kijker niet meer binnen. Te veel energie, te veel gespeelde oprechtheid.

Groot talent
Onderhuids
Copyright Rob Hogenhout
Is er dan helemaal niets goed aan deze voorstelling? Ja, toch wel. De dames hebben stuk voor stuk een groot talent en techniek. Dat zie je in alles wat ze doen. Ze hebben de voorstelling onder controle, weten wat ze ons willen vertellen en doen dat ook met precisie. Hun krachtige danslijven maakt het compleet, ze beheersen het hele toneel. De fysieke scènes steken er daarom vaak met kop en schouders bovenuit. De vraag reist dan ook of het minimale resultaat van deze voorstelling niet eerder aan de strakke en onsubtiele regie te wijten is dan aan de speelsters. Hoe het ook zij, ‘Onderhuids’ blijft Onderhuids, een onbevredigend gevoel te weten dat er meer in had gezeten. Meer dreiging, meer noodzaak, maar vooral meer plezier. 
 







Artikel informatie
Redacteur: Annemarie de Gee [www.annemariedegee.nl]
Gezien: 24-09-2010 in Melkweg in Amsterdam
Speelperiode: tot en met 13-01-2011
Cast:
  • Marle Brouwer
  • Jorinde Kuiper
  • Noemi Perez Espino
  • Eva van Manen
meer...
Muziek:
  • Bart Rijnink
meer...
Meer artikelen van deze toneelgroep: meer...

Artikelen Theaterjournaal RSS
meer artikelen...
Advertentie
redacteuren
gezocht
In première
18-05 Hoer
19-05 HaRT
19-05 Madama Butterfly
24-05 Delft Fringe 2012
24-05 Als je mij maar nooit vergeet
25-05 Fries StraatFestival 2012
25-05 Operadagen Rotterdam 2012
Nieuws
meer nieuws...
Advertenties