| Artikel |
Onder Vrouwen II - And life goes on
Bevallen - als een vrouw het aan den lijve heeft ondervonden is er niets waarover ze liever praat. Breek haar de bek niet open. Dat is hoogstwaarschijnlijk omdat het zo'n ongelofelijk ingrijpende gebeurtenis is, die gepaard gaat met ongekende, nooit eerder gevoelde en nergens mee te vergelijken pijnen. Bevallen is hels, maar ook hemels. Want een blakende baby is als het goed is het resultaat.
Ook de moeders neergezet door Wimie Wilhelm, Bodil de la Parra en Margôt Ros mogen graag hun gruwelijke bevallingsverhalen aan elkaar opdissen. Ze zitten bier te hijsen in de kroeg. Het publiek is koud binnen bij 'Onder vrouwen II' of het krijgt al totaalrupturen om de oren, plastisch verteld en zelfs in klank nagebootst: KNAK! De mannelijke bezoekers die vast - zo verondersteld Wilhelm - na aandringen weer eens met hun vrouw mee zijn naar het theater, mogen nú de zaal nog verlaten, zegt ze. De muzikanten van de begeleidingsband De Mannen (Marnix Stassen, Marcus Olgers en Jeroen den Hengst) maken hierop aanstalten het toneel te verlaten, maar worden teruggefloten door de dames.
And life goes on
'Onder vrouwen II - And life goes on' is een vervolg van 'Onder Vrouwen I', uit 2001. De hartsvriendinnen zijn inmiddels ruim zeven jaar verder. De drie vertegenwoordigen allen een stereotype vrouw. Wilhelm is gescheiden en van de weeromstuit enorm aan het sjansen en seksen geslagen. Zij schept er duidelijk plezier in de bandeloze vrouw te spelen en heeft met haar lompe mimiek de lachers op haar hand. Ros zit in een vastgelopen, verzuurd en seksloos huwelijk. Zij is de verontwaardigde van het drietal, en kan met haar scheve André van Duin-bekkie ook menig lachsalvo op haar conto schrijven. De la Parra heeft nog immer een fantástisch huwelijk, lieve kinderen en geweldige tantraseks. De la Parra lijkt in het begin niet lekker te spelen, onwennig. Later blijkt dat bij haar rol te horen. Ze is de brave, ietwat zenuwachtige versie van de moderne modderende moeder.
Ze mogen dan verschillend zijn, bovenal zijn de drie natuurlijk vrouw. En dus begint de voorstelling, na prettige rockmuziek van De Mannen, met een passage uit het boek 'Genesis', voorgedragen door Wilhelm. De vrouw is de bron van al het kwaad. Laten we dat weer even duidelijk stellen, wil ze er maar mee zeggen. Eva heeft per slot van rekening Adam ertoe verleid een hap uit de appel te nemen. Vooral Wilhelm en Ros zijn gefrustreerd over de schuldkwestie, en wellicht daarom voortdurend zo kwaad. Gelukkig relativeert de band regelmatig met droogkomisch commentaar. Waarmee de issues ook weer héél even vanuit mannelijk perspectief worden beschouwd. De band zit overigens op een hoog podium waarmee ze boven de vrouwen uittorenen.
Que Sera en Kama Sutra
De voorstelling wordt nu en dan verluchtigd met een lied. Abba komt voorbij en Doris Day ('Que Sera Sera'). De zaal kan weer even bijkomen van het verbale geweld. Jammer dat de vrouwen niet geweldig zingen. Van de zware spreekstem van Wilhelm zou je meer verwachten (denk Marlene Dietrich), De la Parra zingt niet slecht maar toch heus regelmatig vals en Ros is eigenlijk niet heel goed te horen boven de muziek uit. Bovendien maken Wilhelm en Ros een soort hardrockversie van 'Que Sera Sera'. Als rockers liggen ze gillend op de grond, de microfoonstandaard tussen de benen. Zelf hebben ze er een reuze lol in, de meeste bezoekers kan het niet bekoren. En zo helpen ze meer nummers naar een andere wereld.
De vrouwen praten wat af, anderhalf uur lang. Over seks, kinderen, kindernamen, mannen en Sint-Maartenlampionnen. Nu en dan scheuren ze wat rond op kinderfietsjes, hun eigen gezever zat, lijkt het. Ze fietsen over het speelgoed heen waarmee het podium bezaaid ligt. Hoogtepunten tussen hun beschouwingen, bespiegelingen en klaagzangen door zijn de orgastische tantraseksverbeelding van De la Parra; vijf minuten lang is ze in extase, hijgend en met gesloten ogen praat en beweegt ze zichzelf naar een climax. Ook ontzettend geestig: het uit elkaar trekken van de 'Marlies Dekkers-beha' van Ros, die natuurlijk eindeloos veel lange, nutteloze bandjes heeft, en het voordoen van verschillende standjes uit de 'Kama Sutra', zoals 'De hangende tuin' of de 'Spaanse omelet'. Daarbij is De la Parra de vrouw en Wilhelm de man. Zelden was er een onaantrekkelijker vrouw op een podium te zien dan Wilhelm op dat moment. Als een onbehouwen kerel 'neukt' ze het vrouwtje. Best grappig, maar ook best ongemakkelijk om naar te kijken op zomaar een avondje uit. En dus beschéurt het publiek zich, de gêne overstemmend en 'overklappend'.
Wordt vervolgd
Voor moeders is 'Onder vrouwen II - And life goes on' uiterst herkenbaar. Al was het maar om een van de leidmotieven: een paar keer valt in de voorstelling een stilte van een halve minuut. Gevolgd door een opmerking van Ros: "Ik ben zó moe." Waarna Wilhelm toevoegt: "Ik ben kapót", en De La Parra, opgeruimd: "Ja, ik ga vanavond ook vróeg naar bed." De moeders uit het publiek - zo te zien het overgrote deel - kunnen vanavond gelukkig ook op tijd naar bed. Om kwart voor tien zijn Wimie Wilhelm, Bodil de la Parra en Margôt Ros uitgezongen en 'uitgebierd'. Maar uitgeklaagd waarschijnlijk nog lang niet. Wordt vervolgd over een jaar of vijf?
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
