| Artikel |
Een kil appartement op een hoogste etage van een grote flat. Verhuisdozen op de grond, een tafel en een stoel in de hoek. Verder is het kaal. Is ze hier net komen wonen? Gaat ze misschien verhuizen? Al snel blijkt echter dat dit het huis is waar de vrouw en de man samen gewoond hebben. Nu is zij alleen, zonder haar man. Ze bekijkt haar appartement, heeft zo haar eigen plekjes waar ze graag zit, en wacht op zijn thuiskomst.
 Copyright Jan Versweyveld
Kunstenaarsplaatje
‘Nooit van elkaar’ is een verstild stuk, waar het ritme van de taal en de enscenering het werk moeten doen. Wat de enscenering betreft is dat goed gelukt. Het is een prachtig afstandelijk toneelbeeld waar drie personages, twee fictief en een langzaam gek wordend, in rond dolen. Het gebruik van muziek –soms een zacht pianomuziekje en soms de keiharde ‘Wish you were here’ van Pink Floyd- versterkt de voorstelling. Het draagt bij aan de eenzaamheid van de dagen, maar ook aan de spanning die in de vrouw verscholen ligt. Zo wordt een doodgewone plaats en locatie een heus kunstenaarsplaatje.
Herhaling herhaling
 Copyright Jan Versweyveld
Kaal en minimaal
De lading van ‘Nooit van elkaar’ moet dus ergens anders vandaan komen. De vele herhalingen in de tekst horen ons in trance te brengen; de verbeeldingen van de vrouw moeten de tekst kleur geven. Deze uitwerking blijft helaas vaak uit. De herhalingen blijven dan enkel vervelende herhalingen in plaats van dat wij het bewustwordingsproces van de vrouw te zien krijgen. Wij worden op die momenten geen deelgenoot van haar innerlijke overtuiging, die zij telkens opnieuw zoekt in het beschrijven van het avondmaal. Ook de ingehouden emotie van Nietvelt is soms zo summier dat het lijkt of zij haar tekst op leest.
Toch vinden de spelers ook geregeld een balans. De karigheid in het spel kan de subtiele hallucineerde taal van Fosse namelijk ook versterken. De delen waar het ritme van de tekst het best tot uiting komen, worden bijzonder mooie momenten in ‘Nooit van elkaar’. Het minimale spel van de spelers en hun juiste gevoel voor timing lijken dan plotseling verrassend goed te passen in de tekst van Fosse. De vraag reist dan ook of deze minimale uitwerking van een toch al simplistische tekst, een bewuste keuze van Van Hove is. Is het expres dat Nietvelt het hele stuk zo weinig kracht uitstraalt? Feit is dat Van Hove bewust weinig elementen toe heeft toegevoegd waardoor het publiek de personages zou kunnen leren kennen. Deze balans tussen simplistisch en kaal is een flinterdunne lijn, die Van Hove vaak nét iets te vaak heeft overschreden. ‘Nooit van elkaar’ blijft te vaak een afstandelijk verhaal over een vrouw zonder naam die haar man weliswaar mist, maar ons niet kan emotioneren. Maar bij vlagen mikt Van Hove goed, en trekt hij ons in een lugubere trance van woorden en herinneringen van een vrouw die langzaam alle grip verliest.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
