No Way To Treat A Lady [M-Lab Producties]

Boudewijn van Dalsum is een gefrustreerd acteur die wordt geplaagd door de herinnering aan zijn overleden moeder. Hij is volkomen geobsedeerd door het idee om op de voorpagina van de Volkskrant te komen en ontwikkelt zich tot seriemoordenaar. Inspecteur Thomas Bommel wordt op de zaak gezet, maar deze worstelt ondertussen met zijn eigen frustraties. Hij woont nog altijd bij zijn dominante moeder Cora, en droomt van een succesvolle carrière. Lara Steen is de buurvrouw van het eerste wurgslachtoffer en leert zodoende Thomas kennen. Ze krijgen een relatie en lopen daarmee tegen de frustraties van zowel Cora als ‘de Wurger’ aan. Dit is in grote lijnen het verhaal waar ‘No Way To Treat A Lady’ om draait.

Remko Vrijdag (Thomas Bommel) staat voor de verzekerde lach. Zijn spel is zo echt dat je iedere typische handeling gelooft en om de haverklap schudt van het lachen. Hij zingt mooi, maar naast Wim van den Driessche (Boudewijn van Dalsum) valt hij toch ietwat in het niet. Zelfs wanneer die laatste als foute pizzakoerier of blonde travestiet op het toneel staat. Aan Brigitte Nijman (Lara Steen) zijn helaas niet de mooiste zangpartijen toebedeeld. Wat zij wel heel geraffineerd laat zien, is hoe haar karakter zich ontwikkelt. Iets waaraan gelukkig bij alle personages veel aandacht is besteed. Het is prachtig om te zien hoe Frédérique Sluyterman van Loo zich van het ene in het andere karakter verplaatst. Ze geeft gestalte aan de beide moederfiguren, maar ook aan alle slachtoffers en sterft zo de ene dramatische dood na de andere. Ze speelt, danst en zingt daardoor veel samen met Van den Driessche en dat is een prachtige combinatie. Van den Driessche neemt in zijn rol uitgebreid applaus in ontvangst en dat is volkomen verdiend. Hij weet zoveel sympathie op te wekken dat je hem stiekem alle moorden vergeeft.

Echt Hollands
‘No Way To Treat A Lady’ is gebaseerd op de roman van William Goldman uit 1964 en de gelijknamige film die in 1968 uitkwam. Daniël Cohen heeft zich, naast de regie, ook op de volledige vertaling gestort en op sublieme wijze een echt Hollandse productie afgeleverd. Niets geeft meer het gevoel dat je zit te kijken naar een productie van Amerikaanse origine. Dat komt door de nodige woordgrapjes en kwinkslagen richting ‘onze’ misdaadmedia, maar vooral doordat werkelijk alles modern en realistisch vertaald is. Dat houdt dus in dat de plaats van handeling gewoon Amsterdam is, de bejubelde kranten daadwerkelijk bestaan en alle eigennamen zijn vertaald. Enig kritiekpunt is dat dit geen pauzeloze voorstelling is. De opbouw van de spanning, die vlak voor de pauze flink wordt aangezet, valt daardoor als een baksteen neer. Je merkt dan ook dat na de pauze zowel het publiek als de spelers weer opnieuw in die spanningsboog moeten komen. Het einde komt nèt iets later dan verwacht, maar daardoor verlaat je de zaal wel weer met een lach.

Musical?
Alle zangstukken worden begeleid door Frans Heemskerk, die met keyboard, piano en orgel steeds de juiste sfeer weet te creëren. Het echte musicalgevoel wordt echter niet bereikt. Daarvoor draaien de ‘liedjes’ te veel om het verhaal en niet om de song; ze hebben niet de structuur van een musicalnummer en blijven dan ook niet hangen. Deze voorstelling zou daarom met trots een moderne operette genoemd moeten worden. Alle facetten zijn aanwezig: humor, geloofwaardige personages in ongelofelijke situaties en een aantal prachtige zangstukken, vooral voor de mannen.

M-lab
M-Lab is een plek waar makers de kans krijgen hun ideeën voor nieuw Nederlands muziektheater uit te proberen, zodat deze wellicht uit kunnen groeien tot landelijke producties. Laten we hopen dat ‘No Way To Treat A Lady’ deze groei mag doormaken, maar dan wel met een lekkere oer-Hollandse titel.