Niet voor de Poes [De Graaf & Cornelissen Producties]

‘Niet voor de Poes’ is gebaseerd op het verhaal ‘The Owl and the Pussycat’ van Bill Manhoff. In 1970 is dit verhaal succesvol verfilmd met Barbara Streisand en George Segal in de hoofdrollen. In deze theaterproductie van De Graaf & Cornelissen hebben Peter Lusse en Kiki Classen voor de hoofdrollen getekend die in deze Nederlandse bewerking Rens en Lisa heten. Het is een luchtige komedie zonder echte diepgang geworden.

Rens is een ietwat stoffige, intellectuele schrijver en zijn overbuurvrouw Lisa is een mislukte actrice met een niet al te hoog IQ. Lisa verdient haar geld door mannen tegen betaling bij haar thuis te ontvangen. Als Rens de huisbaas hiervan op de hoogte stelt, raakt Lisa haar woning kwijt. Wanneer zij erachter komt dat Rens hiervoor verantwoordelijk is, staat ze ’s nachts bij hem aan de deur om onderdak te eisen. De schrijver is niet opgewassen tegen deze pittige tante en stemt uiteindelijk in met één overnachting. Lisa denkt hier anders over en laat zich niet meer het uit huis zetten. Wanneer de hoogopgelopen frustraties bedaard zijn en de scheldkanonnades en verwijten overgaan in normale gesprekken, blijkt er toch een bepaalde aantrekkingskracht tussen de twee te zijn.

Compleet appartement
In deze voorstelling is er veel aandacht aan het decor besteed. En het resultaat mag er zijn. Het is een appartement, compleet met badkamer, keuken, woon- en slaapkamer, op een paar vierkante meters. Het decor is dusdanig opgesteld dat het publiek continu alle ruimtes kan overzien. Aan de achterkant hangt een groot zwart doek waarop andere flatgebouwen zijn geprojecteerd. Wanneer de avond valt zie je ook de verlichtingen van de andere appartementen aan en uit gaan.

Smetteloos witte inrichting
De inrichting van het appartement van Rens is smetteloos wit. Het is kaal, ongezellig en heeft weinig uitstraling. Het past heel goed bij Rens want hij heeft ook weinig uitstraling. Het is een persoon die nogal sullig overkomt ondanks dat hij veelvuldig met moeilijke woorden praat. Het is wel een rol die Peter Lusse (o.a. ‘The Odd Couple’ en ‘Zes Danslessen In Zes Weken’), op het lijf geschreven lijkt te zijn. Lusse speelt de rol overtuigend en herkenbaar. Degene die vroeger de tv-serie ‘Vrienden voor het Leven’ gezien hebben, zullen zeker Lusse’s alter ego Eddie erin herkennen.

Kiki Classen (o.a. ‘Zeg eens aaa’ en ‘Wat Zien Ik?’) zet de temperamentvolle Lisa prima neer. Erg sterk is Classen op de momenten dat ze kwaad is. Je ziet haar lichaam verstarren en haar ogen beginnen vuur te spuwen. Haar natuurlijke manier van acteren wekt de indruk dat ze zich prettig in haar rol voelt. Als team vullen ze elkaar leuk aan. Classen als temperamentvolle druktemaker en Lusse die haar uitspattingen relativeert.

Dertien in een dozijn
‘Niet voor de Poes’ is een leuke komedie maar niet heel bijzonder. Een beetje het ‘dertien in een dozijn’ toneelstuk. Leuk gebracht, veel humor, goede acteurs maar het mist een bepaalde diepgang om het tot een bijzondere voorstelling te maken. De humor bestaat voornamelijk uit typische ‘domme blondjes’ opmerkingen en die doen het altijd goed bij het publiek. Het is een voorstelling waarbij je lekker kan ontspannen en die niet veel inspanning kost om het te volgen.