| Artikel |
 Copyright Roy Beusker
Simone Kleinsma speelt Diana, die al jaren leidt aan een bipolaire stoornis (in de volksmond beter bekend als manisch depressief). Dit trekt een enorme wissel op haar gezin, bestaande uit haar saaie, maar toegewijde echtgenoot; zoon Gabe (“een etter”) en dochter Natalie (“een hoogbegaafde freak”). In de musical komen thema’s als zelfmoord, drugsgebruik en elektroshocktherapie aan bod. Mocht je een ongecompliceerd avondje uit willen dan kan je dit seizoen beter kiezen voor ‘Wicked’ of ‘Saturday Night Fever’. Maar wil je een avond theater die tot nadenken stemt, dan zit je goed bij ‘Next to Normal’. De musical ligt zwaar op de hand, maar hier en daar is ook ruimte voor wat luchtigere opmerkingen.
Demonisch
Simone Kleinsma is een vrouw die vrijwel alle types kan spelen. Van losgeslagen hippie in ‘Mamma Mia!’ tot verlopen diva in ‘Sunset Boulevard’ en alles ertussen in. Ze is dan ook de perfecte keuze voor de rol van Diana, die aan de ene kant onbereikbaar is voor haar gezin maar af en toe toch nog warme, moederlijke trekjes weet te vertonen. Dat er in de relatie met haar zoon iets niet klopt is vanaf het begin duidelijk, maar wat er precies aan de hand is wordt in de loop van de eerste acte onthuld – het zou zonde zijn om dat hier al te verklappen. Freek Bartels geeft zoon Gabe demonische trekjes mee die precies in het verhaal passen. Zang technisch mag hij het onderste uit de kan halen. Voor Bartels, nog maar 25 jaar, is dit inmiddels de vijfde professionele productie waarin hij speelt en in iedere rol weet hij weer te groeien, zowel op het gebied van zang als acteren. Wel kon hij in zijn vorige rol als homoseksuele Rogier in ‘Petticoat’ meer van zijn veelzijdigheid laten zien.
Vet heftig knetter
 Copyright Roy Beusker
Emotionele afvlakking
De muziek van ‘Next to Normal’ varieert van rocknummers tot ballades. Met name ‘Ik mis de bergen’ waarin Kleinsma de emotionele afvlakking bezingt, veroorzaakt door haar medicijngebruik is prachtig. Een ander hoogtepunt is het lekker in het gehoor liggende ‘Ja, ik leef’ dat door Bartels wordt gezongen. In het vrolijke openingsnummer ‘Alweer een nieuwe dag’ wordt het publiek met opzet op het verkeerde been gezet en lijkt het even of we in een opgewekte productie à la ‘Hairspray’ zijn beland. In veel nummers worden door de acteurs meerdere zangpartijen door elkaar gezongen. Muzikaal is dit heel mooi, maar hierdoor is de tekst niet overal even goed verstaanbaar. Af en toe is er een muzikaal grapje te horen, zoals een liedje dat wordt afgesloten met “Dat zijn de pillen waar ik zo van hou”, een variatie op het bekende liedje uit ‘The Sound of Music’. Overigens is ‘Next to Normal’ een van de weinige musicalproducties waarin niet met understudies wordt gewerkt en de eerste cast dus zelf alle voorstellingen speelt.
 Copyright Roy Beusker
Bewonderenswaardig
In deze tijden van economische crisis is het bewonderenswaardig dat producenten ook voor kleinere producties durven te kiezen waar het doorsnee musicalpubliek wellicht minder snel naartoe zou gaan. Albert Verlinde doet dit met ‘Ramses’ en Joop van den Ende met ‘Next to Normal’. Op deze manier kunnen we in Nederland genieten van een zeer gevarieerd musicalaanbod dat verder gaat dan alleen maar grootst opgezette shows. ‘Next to Normal’ is een gedurfde productie die het verdient om een groot succes te worden.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
