| Artikel |
Voordat de voorstelling 'Nesjomme, dans rond klezmer en kippensoep' begint, worden er boven het podium foto's geprojecteerd van verschillende joden. Bekend en minder bekend, onder anderen van de burgemeester van Amsterdam, Job Cohen. Later beantwoordt regisseur Brigitta Hauer tijdens een interview de vraag wat hiervan de achterliggende gedachte is: "Mensen. We zijn allemaal mensen. Door die foto's met personen van verschillende afkomsten te tonen wil ik het publiek laten zien, dat niet alles is wat het lijkt. In de eerste instantie ziet het publiek misschien alleen een Indiër of iemand uit Ethiopië, maar dat blijken dus ook joden te zijn."
 Copyright Maurits van Geel
Mooie composities
Naast de verschillende dansen is er opzwepende en ontroerende muziek te horen. Het orkest staat het grootste deel van de voorstelling 'als zichzelf' op het podium en vormt daardoor een deel van de choreografie, ondanks dat er niet wordt deelgenomen aan de dansen. De composities geven absoluut een extra dimensie aan deze voorstelling, omdat ze buitengewoon mooi zijn en muziek bovendien een centrale rol speelt in de joodse cultuur.
Haast musicalachtig
 Copyright Maurits van Geel
Grote lijn ontbreekt
Toch ontbreekt de grote lijn van het verhaal in de voorstelling, wat heel jammer is. Zo blijft het onduidelijk wat de bedoeling van de dansen is en waar deze vandaan komen. Een aaneenschakeling van verschillende losse dansen, dat is waar het voornamelijk bij blijft. Niet dat dit een probleem is, want de choreografieën zijn op zichzelf al absoluut de moeite waard. Het decor past bovendien erg goed in het thema: de simpele witte lappen stof met zwarte strepen zijn eigenlijk joodse gebedskleden, maar dan nét even anders.
Bomaanslag?
 Copyright Maurits van Geel
Kritiek op Israël
En passant wordt er nog kritiek op Israël geuit. Onder meer door een Palestijnse dans met schreeuwende en huilende vrouwen te tonen, maar ook met een tekst over het land, door de grootmoeder: "Israël zou beter naar haar verleden moeten luisteren. Ik voel me hier niet meer thuis, door die verharding. Wat gebeurt hier? Ik ben te oud om het land zo negatief te zien." Op zich is het natuurlijk vreemd om een joodse voorstelling neer te zetten, maar daarbinnen dan toch zo'n statement te willen maken. De kritiek op het land legt Hauer als volgt uit: "Laat ik voorop stellen: ik houd van Israël. Maar net als wanneer je van je kinderen houdt, hoef je nog niet kritiekloos te zijn. Ik vind het niet meer dan normaal om beide kanten te belichten, daarom heb ik hiervoor gekozen." Om dit te illustreren vindt er een 'dans-gevecht' plaats tussen twee mannen, de een in wit gekleed, de ander in zwart, als elkaars diapositief. Ze zijn aan elkaar gewaagd en vechten om een laken, dat duidelijk voor het land Israël staat. Wie is hier Abel en wie is nu Kaïn? Wat is het goede en wat is het kwaad? Er is geen duidelijke winnaar en het is zichtbaar dat ze niet zonder elkaar kunnen; ze zullen het kortom met elkaar moeten rooien...
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
