| Artikel |
Nederlands Theater Festival 2011
Traditiegetrouw start het nieuwe theaterseizoen met het Theater Festival (TF). Van 1 tot en met 11 september 2011 ademt Amsterdam theater en zijn de theaters rondom het Leidseplein open om het Nederlandse theater te vieren. Het festival vindt plaats in de Stadsschouwburg Amsterdam, het DeLaMartheater, Theater Bellevue en Jeugtheater de Krakeling. Tijdens het festival krijgt het publiek de kans om de beste voorstellingen van het voorgaande seizoen te bekijken en worden de belangrijkste theaterprijzen uitgedeeld tijdens een feestelijke slotgala. Het Fringe Festival speelt zich gelijktijdig af met het Theaterfestival, op verrassende en onverwachte plekken in de stad. Op het Fringe staan voorstellingen geprogrammeerd van jonge, vaak onbekende, theatermakers die de kans krijgen hun voorstelling te spelen.
Oumi [Bellevue Lunchtheater / Maria Goos]
 Copyright Ben van Duin
Dchar is een geboren verhalenverteller, als in de traditie van al Haqla; de verhalenvertellers op Marokkaanse pleinen die honderden belangstellenden weten te boeien met het vertellen van volksverhalen. Moeiteloos weet Dchar de emoties van zijn moeder te vertolken en haar karakter in scherpe, maar fijne penseelstreken tot leven te brengen. In zijn ontroerende monoloog klinkt liefde en respect door, maar ook veel vragen en onwetendheid. Dchar gaat in ‘Oumi’ op zoek naar zijn moeder.
Evenals de voorstelling ‘Family’81’ van Marjolijn van Heemstra maakt ‘Oumi’ deel uit van de ‘Director’s Choice’, een speciale categorie voorstellingen die festivaldirecteur Jeffrey Meulman selecteerde voor het Theaterfestival. Beide voorstellingen dragen het keurmerk egodocument; monologen van acteurs die hun levensverhaal vertellen verpakt in theatervorm.
Schrijver Maria Goos schreef de tekst voor Dchar nadat hij Goos had medegedeeld dat hij niet de rol van Mohammed kon spelen in haar vierluik ‘De geschiedenis van de familie Avenier’. De gewetenswroeging die gepaard ging een slechte en stelende Marokkaan te spelen leidde bij hem tot een persoonlijk conflict. Gelukkig maar, zou je bijna zeggen anders was de voorstelling ‘Oumi’ nooit tot stand gekomen. En dat zou zonde zijn geweest, want ‘Oumi’ is ontroerend, ontwapenend, oprecht en schittert in al haar eenvoud. Dchar raakt de juiste toon en vertelt met het verhaal van zijn moeder een verhaal over een hele generatie vrouwen die naar Nederland is gekomen. En waar we eigenlijk veel te weinig over weten.
(Gezien op 6 september)
Al mijn zonen [TA2 / Toneelschuurproducties]
In de stromende regen grijpt Chris zijn vader naar de keel, als langzaam ook voor hem het mysterie lijkt te ontrafelen. Het gevecht tussen vader en zoon is aangrijpend. Heeft het bedrijf van zijn vader verkeerde vliegtuigonderdelen geleverd aan het leger? En is zijn vader hierdoor in feite schuldig aan de dood van zijn broer Larry? De zoon heeft zijn vader tot het bittere einde verdedigd en deed beschuldigingen af als onzin. Het rotsvaste vertrouwen brokkelt gestaag af totdat er niets over blijft dan wat zwarte aarde. Gitzwarte aarde die gelijk staat aan de dood.
 Copyright Sanne Peper
De kracht van de Miller zit hem in de scherpe, puntige tekst die prachtig tot uiting komt in de schitterende en snelle enscenering van regisseur Thibaud Delpeut. In zijn benadering is volop ruimte voor psychologische oorlogsvoering tussen de personages. Roeland Fernhout excelleert in de rol van Chris en de scènes met zijn vader Joe (Fred Goessens) zijn om in te lijsten. De snelle montage waarmee de scènes elkaar opvolgen zorgen voor een thrillerachtig gevoel, waarbij je constant naar het puntje van de stoel schuift. Deze spanning houdt tot aan het einde aan, totdat met in een daverend slot alles verloren gaat. Geen leven, geen hoop, maar wel een pracht van een voorstelling.
(Gezien op 4 september)
Family ‘81 [Frascati Producties / Marjolijn van Heemstra]
De voorstelling ‘Family ‘81’ van theatermaker Marjolijn van Heemstra is deel van een drieluik waarin zij op zoek gaat naar identiteit en gezamenlijke waarden. De bejubelde voorstelling is de director’s choice op het Nederlands Theater Festival en is bovendien geselecteerd voor de Blind Date serie van het Theaterinstituut.
 Copyright Anna van Kooij
“Mensen zijn meer kinderen van hun tijd, dan kinderen van hun ouders”. Deze quote van historicus Marc Bloch zette Marjolijn van Heemstra er toe aan om te onderzoeken hoe en in welke mate zij in verbinding staat met generatiegenoten overal ter wereld. Na flink wat research vindt ze drie mensen die ook op haar geboortedag geboren worden: Ntando, een donkere Zuid-Afrikaanse uit Durban, Suad uit Beirut en Satchit uit Mumbai. Om er achter te komen wat hen bindt gaat ze bij hen op bezoek en komen ze tot vijf gemeenschappelijke herinneringen die de wereld hebben vormgegeven tijdens hun overgangsjaren van puber tot volwassene.
De opzet van Van Heemstra leidt tot een intieme collage van gezamenlijke herinneren van jonge mensen over de hele wereld. In een zeer persoonlijk relaas vertelt Van Heemstra een warm en ontwapenende zoektocht naar een gemene deler. Die vindt ze slechts gedeeltelijk. Waarden als gelijkheid, solidariteit en integratie worden door allen gedeeld. Maar bovenal gaat deze voorstelling over hoop, hoop hoe we de wereld beter kunnen maken met elkaar. Van Heemstra weet haar zoektocht prachtig te vervlechten tot een samenhangende en liefdevolle voorstelling, mooi voorzien van begeleidende beelden en geluid.
(Gezien op 3 september)
Sartre zegt sorry [Het Nationale Toneel / Laura van Dolron]
 Copyright Jochem Jurgens
De idealist Laura van Dolron gaat in bijna anderhalf uur het gevecht aan met het nihilistische gedachtegoed van de existentialistische filosoof Jean-Paul Sartre (prachtig cynisch gespeeld door Steve Aernouts). Sartre is voor deze gelegenheid even uit het graf herrezen en luistert met een geïnteresseerd oor naar de jonge vrouw uit de eenentwintigste eeuw die tegen hem van leer trekt. Van Dolron meent namelijk dat het levensgeluk van de huidige generatie veertigers in de weg wordt gestaan door een loodzware last die hen is opgelegd door de voorgaande generatie dat werd geïnspireerd door de ideeën van Sartre. De last die Van Dolron voelt, is verantwoordelijkheidsgevoel, dat een verlammende uitwerking heeft op haar en haar hele generatie. Sartre hoort het gelaten aan en weet zich geen raad met de gedachten van deze jonge vrouw.
‘Sartre zegt sorry’ is een prachtig en intiem portret met een niet mis te verstane portie maatschappijkritiek, met veel herkenbare elementen. Laura van Dolron had met haar geestige, eerlijke en openhartige aanpak de plank geweldig mis kunnen slaan. Maar het tegenovergestelde is het geval. Met een bijzonder sympathieke en ontwapende houding maakt Van Dolron gehakt van haar generatiegenoten die struikelend van hun koffieafspraak, yogasessie, zonnebankbezoek en tai chi hun dag doorkomen omdat ze zichzelf even moeten verwennen voor hun drukke bestaan (maar wordt dat drukke bestaan niet juist mede vormgegeven door al die bezoekjes om maar ergens te kunnen ontspannen?). Het vermogen om verbinding met de ander, maar ook met onszelf aan te gaan, zijn we compleet verloren meent zij. En die verbinding gaat Van Dolron op het toneel zonder meer aan; met zichzelf, door haar zwakheden, dromen en wensen te benoemen, maar ook met het publiek. Dat ze een moeilijke band heeft met haar moeder wordt ons al snel duidelijk en resoneert in het uiteindelijke sorry van Sartre ook wel de verontschuldiging van haar moeder.
(Gezien op 2 september)
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
