Momo en de tijdspaarders [Het Filiaal]

Eerst heeft iedereen tijd voor het meisje Momo. Iedereen kent haar en iedereen komt graag een praatje met haar maken. Een gemoedelijk en gelukkig leven. Maar ineens heeft iedereen haast. Niemand heeft meer tijd om bij Momo te zitten. Er wordt niet meer gepraat, alleen nog vluchtig gezwaaid. Het hele land is in de ban van de Tijdspaarders. Zij hebben de mensen overtuigd dat ze hun tijd niet moeten verspillen aan leuke of gezellige, dus nutteloze dingen. Door haast te maken, kun je tijd sparen en dat lijkt ineens noodzakelijk. Alleen Momo is nog zichzelf en zij begint aan een avontuur om de mensen hun tijd weer terug te geven.

Het is een razend spannende race tegen de tijd. Met overal gemene grijze mannen die voortdurend sigaartjes roken; de Tijdspaarders. Ze duiken overal op en het worden er steeds meer. Het wordt er niet gezelliger op, met die Tijdspaarders. Niemand heeft meer tijd. En als Momo de enige blijkt die niet mee wil doen aan het tijdsparen, gaan de grijze mannen achter Momo aan. Vooral de muziek van de slagwerkers, die op het podium gespeeld wordt, is af en toe angstaanjagend. De muziek is soms zo hard dat het publiek de handen op de oren legt. De voorstelling is erg donker van kleur en belichting. Ook de muziek is verre van vrolijk. ‘Momo en de tijdspaarders’ is bedoeld voor kinderen vanaf acht jaar, maar zou misschien geschikter zijn voor wat oudere kinderen. Voor kinderen onder de tien zou wat meer luchtigheid niet misstaan.

Creatieve regie
De voorstelling is zeker niet alleen maar donker en zwaar. Er zitten een hoop ontzettend leuke dingen in. Er is een aantal slapstickachtige momenten, waardoor het bijna een tekenfilm lijkt. Zo speelt een van de actrices een pratende en veeleisende pop. En als de straatveger aangifte doet van de vermissing van Momo lijkt deze scène snel ‘doorgespoeld,’ net als in een film.

‘Momo en de tijdspaarders’ is strak geregisseerd en dat zorgt voor veel vaart. Ook zit deze voorstelling vol met creatieve vondsten. Tijdens de voorstelling zijn er veel en snelle kostuumwisselingen. Ook wordt er veel van locatie gewisseld, meestal aangegeven met een slimme lichtverandering.

Knappe bewerking
Heleen Verburg, Monique Corvers en Gábor Tarján hebben het gelijknamige boek van Michael Ende bewerkt voor theater. Dit moet een hels karwei geweest zijn. Het toch wel ingewikkelde en breedvoerige verhaal, heeft een logische en vrij toegankelijke voorstelling opgeleverd. Niet bedoeld voor kleine angsthazen, maar ‘Momo en de tijdspaarders’ is heel leuk voor kinderen (en ouders) die van avontuur houden.