Bastiaan kan niet slapen. Op welke zij hij ook gaat liggen, hoe hij zijn voet ook draait: hij blijft wakker. Daarom roept hij de hulp van buurvrouw Amalia in. Misschien dat zij hem naar dromenland kan helpen. Amalia doet haar best. Ze stuurt speciale slaapbrieven, verkleedt zich als een enorme slagroomtaart en komt zelfs met een bijzonder bed. Maar of haar pogingen effect hebben?
Copyright Sanne Peper
De zin 'Amalia, ik kan niet slapen’ vormt de rode draad van ‘Mijnheer Bach! Mijnheer Bach! (Bastiaan kan niet slapen)’. Deze vrolijke kindervoorstelling van de Toneelmakerij is geschreven door Toon Tellegen. Dit keer zijn het geen dieren die de hoofdrol spelen, maar twee mensen van vlees en bloed. Toch maakt dat het stuk niet minder fabelachtig. In elf korte, herkenbare scènes wordt het verhaal van Bastiaan verteld die telkens weer om Amalia vraagt.
De slapeloze graaf
De titel van de voorstelling en de naam van de hoofdpersoon verwijzen naar de componist Johann Sebastian Bach. Volgens een anekdote zou hij in het midden van de achttiende eeuw de Goldbergvariaties voor Johann Gottlieb Goldberg hebben geschreven. Deze klavecinist was in dienst van een Russische graaf die werd geplaagd door slapeloosheid. Om daar vanaf te komen droeg hij Bach op een aantal slaapliedjes voor Goldberg te componeren. Wanneer hij weer eens uren wakker lag, vroeg hij zijn klavecinist een paar van deze variaties te spelen.
De kleuren van slaap
Net als de graaf roept ook Bastiaan de hulp van iemand anders in om de slaap te kunnen vatten. De rol van dit kleine jongetje wordt prachtig vertolkt door Peter van Heeringen. Met zijn fijne mimiek en zijn charmante manier van spelen weet hij de wanhoop van een slapeloos kind op een prachtige manier te verbeelden. Audrey Bolder doet als de kordate Amalia zeker niet voor hem onder. Bij iedere wanhoopskreet van Bastiaan komt zij als kloeke redder in nood aangefladderd in haar vrolijke groene shirtje, om de ene keer de spoken weg te jagen om vervolgens de verschillende kleuren van slaap te laten zien.
Copyright Sanne Peper
De acteurs staan niet alleen in hun spel. Beiden hebben een levensgroot evenbeeld in de vorm van een pop bij zich. Soms dienen zij om het verhaal kracht bij te zetten, een ander moment werken zij het juist tegen. Hierdoor krijgt de voorstelling een sprookjesachtige sfeer, wat het totale gebrek aan logica in het verhaal extra benadrukt. Ook het sobere decor, dat slechts uit een tafel, twee stoelen en een kamerscherm met wollen dekens bestaat, draagt daaraan bij. Elke vorm van realisme is zodoende verdwenen.
Gebrek aan spanningsboog
Wat als leidmotief overblijft is de hulproep van Bastiaan. Maar net als Amalia drijft die uiteindelijk ook het publiek tot wanhoop. Hoewel de voorstelling nog geen uur duurt, blijken elf scènes met telkens eenzelfde stramien toch net iets te veel voor de jongste toeschouwers. Het gebrek aan een duidelijke spanningsboog speelt ze op dat moment te veel parten. Een opgelucht applaus stijgt dan ook op uit de zaal als Bastiaan eindelijk in slaap valt. Dat is jammer, want ‘Mijnheer Bach! Mijnheer Bach!’ is op zichzelf een prachtige familievoorstelling, waarin de liefde voor het vak aan alle kanten voelbaar is.
