De film 'Met grote blijdschap' ontving in 2001 een Gouden Kalf voor beste scenario en was genomineerd voor een Gouden Kalf voor beste film. Reden genoeg om dit succesverhaal in een ander jasje te gieten. Want zou het ook niet op het toneel kunnen aanslaan?!
Copyright Piek
Mooi geheim
Het hele stuk werkt toe naar het 'familiegeheim'. En ook als je de film niet hebt gezien, is het vrij voorspelbaar. Desalniettemin is het een heel mooi geheim, wat best meer uitgewerkt had mogen worden op het toneel. Misschien zelfs juist op het toneel. Dit stuk leent zich er uitstekend voor om nog dieper uitgewerkt te worden.
En daarmee komen we bij het dilemma van schrijfster Kim van Kooten, die haar eigen filmscript mocht herschrijven. Zij heeft zich de wetten van het toneel eigen moeten maken, en dat was niet makkelijk. Ze heeft steeds weer moeten schaven om de filmmanier los te laten. Een belangrijke verandering is dat er is gekozen voor twee locaties waar het verhaal zich afspeelt; het huis van Luc en Mieke in Nederland, en het erf van Ad en Els in de Ardennen. Verder heeft ze de spelers meer ruimte gegeven om een eigen invulling van hun rol te geven. En dat is goed uitgepakt met deze sterke, goedgecaste spelers. De karakters laten veel zien van zichzelf, waardoor het je raakt. De emoties lopen regelmatig hoog op in dit stuk over schaamte en angst.
Cliffhanger
Het lijkt nu alsof het Van Kooten prima is gelukt om haar filmversie te bewerken, maar dat is niet helemaal waar. Zo nu en dan lijkt het alsof je toch vanuit je rode pluche stoel naar een beeldbuis zit te kijken. Elke scène werkt toe naar een climax, of beter gezegd een cliffhanger. Om kromme tenen van te krijgen, want zo krijg je het gevoel naar een slechte soap te kijken. Het is echt niet moeilijk om bij dit stuk negentig minuten je aandacht vast te houden; daar heb je dit soort 'hulpmiddelen' niet bij nodig. Dan zit er nog een filmisch element in. Het in- en uitzoomen op de schuur. Op zich kun je dat ook op het toneel doen, maar soms is het geschuif met de schuur overbodig en zelfs storend. Regisseur Porgy Franssen heeft hier niet kritisch genoeg naar gekeken.
Verder niets dan lof voor de acteurs; zij hebben er uit gehaald wat er in zat. Maar dat het niet zo makkelijk is om een film te bewerken naar een toneelstuk, blijkt wel. Op zich leent het verhaal zich prima voor een theaterstuk, maar de film had nog meer los gelaten mogen worden. Dat had voor nog meer (ja, nog meer) psychologische diepgang gezorgd en had eerder het grote geheim onthult.
