| Artikel |
Copyright Ben van Duin Nog voordat de lunchvoorstellingen van ‘Meepesaant’ goed en wel begonnen waren, was de gehele reeks al uitverkocht. Wanneer Marc-Marie Huijbregts en Marcel Musters hun voorstelling komen aanprijzen in ‘De Wereld Draait Door’, valt er in wezen dan ook nog weinig te promoten. De voorstelling is bij voorbaat een grote publiekshit en de verwachtingen zijn hooggespannen. Grotendeels worden ze waargemaakt.
Gehuld in oude dameskostuums, met pruik en al, nemen Huijbregts en Musters plaats aan een ouderwetse koffietafel. De twee heren zijn voor deze voorstelling van Mugmetdegoudentand omgetoverd tot de Tilburgse zusters Riet en Jeanne, die hun oude dag graag samen doorbrengen. Achter hen zijn de vitrages rijendik opgesteld. Het is duidelijk: de buitenwereld houdt zich verre van dit warme, huiselijke schouwspel. Er wordt druk gekeuveld, gekaart, koffie gedronken, gebreid, getelefoneerd en gezongen; en dat alles met een Tilburgs accent. Meepesaant – Tilburgs voor ‘tegelijkertijd’ – wordt de uitvaart van “Ons Ger” gearrangeerd: de zuster die op een cruiseschip om het leven is gekomen.
Onderhuidse tragiek
Copyright Ben van Duin Huijbregts en Musters, beiden geboren en getogen in Tilburg, koesteren prettige jeugdherinneringen aan de bezoekjes aan hun beider tantes. De kaartochtenden in de familie hebben ze ervaren ze als veiligheid ten top, als momenten die voelden alsof ze altijd zo zouden blijven. Maar: “alles gaat voorbij”, zo wordt in de voorstelling terloops opgemerkt. Op de koffietafel liggen rouwkaartjes opgestapeld, die laten zien dat vele vrienden en familieleden van de zusters reeds zijn weggevallen. Tussen neus en lippen door komen verhalen los over doodgeboren kinderen, verloren liefdes en diep gewortelde angsten. Maar even vluchtig als het leed wordt aangestipt, wordt het ook weer weggelachen. Een tragiek die niet overal in de voorstelling even goed overkomt, maar onderhuids absoluut voelbaar is.
Mooi tegenwicht
Huijbregts blinkt uit in zijn rol van Jeanne, die als oudste zuster een flink pinnige en dominante positie inneemt. Met gespannen benen, samengeknepen ogen en smakkende mond brengt hij precies de motoriek en mimiek die een bejaarde vrouw typeren. Ook Musters overtuigt met een wat meer ingetogen invulling van tante Riet, die veel zachter en begripvoller is. Ze bieden elkaar een mooi tegenwicht, in een voorstelling die een ode moet brengen aan hun eigen tantes. Nu en dan stappen ze uit hun rol om de link met hun eigen leven aan te stippen. De intermezzo’s zijn wat overbodig: de persoonlijke liefde voor stad en familie is al ruim zichtbaar in het plezier waarmee de twee op het podium staan.
Herkenbaarheid
Copyright Ben van Duin Bij vlagen is de voorstelling wat langdradig, doordat voortkabbelende, inhoudsloze gesprekken de boventoon voeren. Maar het geheel wordt op de been gehouden door de herkenbaarheid van de situatie. De heren weten een geestige weergave van Brabantse vrouwen te geven, zonder al teveel te vervallen in clichés of karikaturen. Het cabareteske talent van Huijbregts zorgt regelmatig voor lachgolven door het publiek. Hilarisch zijn de scènes dat Riet aan de telefoon hangt, terwijl de bemoeizuchtige Jeanne er met snerpende stem doorheen kijft. Ook het schrijven van een bidprentje voor zuster Gerda mondt uit in een opeenstapeling van grappen, waarbij Jeanne geen blad voor de mond neemt ten aanzien van haar ware gevoelens voor de overleden zus. “Zet erin dat ze dik was!”
Integer en persoonlijk
‘Meepesaant’ is een luchtige lunchvoorstelling, toegankelijk voor een breed publiek. Een persoonlijke heimwee naar het verleden maakt dit stuk tot een integer document. Dat deze heimwee niet volledig gegrond is – achter de gezelligheid lijkt een hoop ellende schuil te gaan – had iets meer uitwerking mogen krijgen. Maar ach, we willen allemaal wel eens onbekommerd terug verlangen naar onze jeugd. Naar die dikke, gezellige tantes met hun thee en koekjes. Die warme gezelligheid is in ‘Meepesaant’ op en top aanwezig. Een voorstelling om met een glimlach aan terug te denken.
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|