| Artikel |
Vijf mensen op toneel. Twee oudere mannen, een jonge man, een jonge vrouw en een oudere vrouw. Niet dat dat er wezenlijk iets toe doet, maar zodra ‘Marionett’ begint probeer je verbanden te leggen. Wat zie je? Wat betekent het? Is het eigenlijk al begonnen? In die vertwijfeling vallen leeftijden van de acteurs op, de enorme zooi op het toneel, de verder kale theaterzaal zonder gordijnen of coulissen, het kraken van de vloer, de hoempapa-muziekjes, de bedrijvigheid, het verplaatsen van die enorme zooi op toneel maar ook de enorme stiltes. Nog steeds die vertwijfeling. Zijn ze eigenlijk al begonnen? Ze zullen toch wel weten dat wij klaar zitten? Ze hebben immers toch zelf het zaallicht uitgedaan.
 Copyright Bert Nienhuis
Behoefte aan vooruitgang
Het zoeken naar dat antwoord uit zich in achteloze pogingen iets te veranderen aan de gegeven situatie; namelijk die van vijf marionetten in een ruimte en een publiek dat vermaakt wil worden. Het overgrote deel van de voorstelling zit je naar individuen te kijken die door middel van schijnbaar willekeurige spullen te verplaatsen een structuur of verhaal proberen aan te brengen. Er wordt ook gepraat, soms te zacht om het te verstaan. Over koetjes en kalfjes, een mop, een theorie of een verhaal waar niemand zich het einde meer van herinnert. Mensen worden boos, proberen dingen uit te beelden en er wordt uit verveling maar weer een lamp verplaatst. Discordia wist in vorige voorstellingen vaak na veel gestuntel en ‘niet weten’ de vooruitgang te vinden. Het publiek heeft behoefte aan die vooruitgang, maar deze wordt geen enkel moment ingewilligd. Dit gebrek voelt in eerste instantie zwaar aan en geeft de toeschouwer een unheimisch gevoel. Je blijft samen met de spelers alsmaar rondjes draaien in het grote Zoeken. Maar al vrij snel wordt duidelijk dat dit het gevoel is waar Discordia op uit is.
Lichte zwaarte
 Copyright Bert Nienhuis
Acteurs?
Dit alles kan het publiek enkel ondergaan als ze alle overtuigingen en verwachtingen los laat. Zowel over theater als over de wereld zelf. Discordia maakt een eigen wereld met eigen regels. De acteurs zijn namelijk doorgewinterde toneelspelers, ze weten wat ze creëren en kiezen bewust voor het niet inlossen van behoeften. Het is duidelijk dat de spelers de touwtjes in handen hebben, en dat is belangrijk bij een experimentele voorstelling als deze. Zij vormen een geolied ensemble dat alles van elkaar aanvoelt en perfect, op de ademteug af, elkaar aanvult. Na afloop vraag je je af of je nou vijf acteurs of vijf personages hebt gezien.
Zien
 Copyright Bert Nienhuis
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
