| Artikel |
Moderne dans schept vaak de mogelijkheid tot meerdere interpretaties. Zo heeft choreografe Noa Wertheim met ‘Mana’ naar eigen zeggen een dansstuk gemaakt over “de vraag hoe je na jaren met dezelfde partner nog je eigen essentie kunt definiëren.” Naar mijn idee ging het stuk meer over volwassen worden; en de groei van het individu. Wat is je seksuele identiteit, en als je volwassen bent, moet je je dan werkelijk altijd volwassen gedragen?
De choreografe heeft zich duidelijk laten inspireren door de Oosterse mode, bewegingen en muziek. De voorstelling begint met een eenzame man gehuld in wijde Boeddhistische kleding, zwarte en grijze lappen zijn geraffineerd om zijn smalle lichaam gedrapeerd. Hij danst voor zichzelf, rustig, maar verliest langzamerhand steeds meer de controle en lijkt haast in een religieuze trance te raken. Zijn armbewegingen doen denken aan Ninja’s; af en toe wijst hij met zijn hele arm richting de hemel terwijl zijn voeten stevig in de grond geplant blijven. Op een afstandje zit een man rustig toe te kijken. Op het moment dat de ander meer onrust vertoont komt hij in actie en grijpt als het ware in. Hij biedt ondersteuning en gooit de andere danser de lucht in of vangt hem op wanneer deze dat nodig lijkt te hebben.
Choreografie
 Copyright Gadi Dagon
Wiegeliedje
De muziek lijkt, net als de dansers, de ambivalentie van verandering uit te drukken. Van stevige trommels en zwaar, doch soms vrolijk gezang verandert de muziek in een lieflijk wiegeliedje. Soms verandert de dans mee en is het lichtvoetiger. Op andere momenten lijken ze tegen de muziek in te dansen. De groep bestaat uit acht dansers: vijf mannen en drie vrouwen. Ze dansen in geometrische vormen, solo en in paren. De mannen dansen soms vrouwelijk, de vrouwen nooit als man.
Naarmate het stuk vordert gaan steeds meer draperieën uit en ziet het publiek steeds meer blote huid. En met de blote huid wordt het spel sensueler. De dans wordt ook intensiever, zowel de mannen als de vrouwen worden gelift, er worden rake klappen uitgedeeld die veranderen in een streling. En juist die bewegingen lijken op routine in een langdurige relatie, iedereen maakt dezelfde bewegingen steeds ongecontroleerder en bozer. Maar tegelijkertijd geeft het ook een soort geborgenheid, de veiligheid om grenzen te verleggen.
Huis
 Copyright Gadi Dagon
|
|
Redacteuren gezocht
Ga je graag vaak naar het theater en beschik je over een vlotte pen? Word dan redacteur bij Theaterjournaal! Op vrijwillige basis schrijf je per maand twee of meer artikelen (recensies, festivalverslagen en interviews) die op de website www.theaterjournaal.nl worden gepubliceerd. Kennis van theater en enige schrijfervaring wordt op prijs gesteld. Geïnteresseerd? Mail een motivatiebrief met CV en een artikel dat je zelf hebt geschreven naar: vacature@theaterjournaal.nl
|
|
