Los [Nathalie Baartman]

In de lucht hangt een vogelkooi, zonder vogel. Op de grond staan een plastic geit en haan. Als de haan kraait, huppelt cabaretière Nathalie Baartman het podium op. “Kijk maar! Mensen moeten altijd een beetje aan me wennen”, zegt ze met een Twents accent. In haar eerste cabaretprogramma, ‘Stam’, stond ze in een blauwe omajurk op het toneel en nu is ze gehuld in een soort tirolerjurkje (groen-wit), een zwarte fantasiepanty en glimmende, gouden muiltjes. Ze doet recht aan de titel van haar nieuwe voorstelling; ze gaat helemaal ‘Los’.

Baartman won in 2004 de persoonlijkheidsprijs tijdens het cabaretfestival Cameretten. En nog steeds is haar persoonlijkheid haar sterkste punt. Deze nuchtere boerenmeid trekt zich van niemand wat aan. Ze laat mensen lachen om haar aparte kledingsmaak en giechelen als haar accent wel heel duidelijk te horen is. Het leukst aan Baartman is dat ze onvoorspelbaar is en blijft. Van het ene moment op het andere kan ze opspringen en met een doodserieus gezicht een heel maf dansje doen of een gekke fantasie of aparte dialoog die ze met iemand heeft gehad delen met het publiek, dat op de eerste rij de kans loopt om deel uit te maken van haar show. Vergeten zal je Baartman in ieder geval niet snel als je ooit een voorstelling van haar hebt bezocht.

Opvallende gebeurtenissen
In haar eerste programma had deze dertiger het over de vrouw in de moderne tijd. Nu filosofeert ze hardop over het leven. Waarom zijn we op aarde? Wanneer ben je gelukkig? Actuele nieuwsaanleidingen zijn niet aan de orde; Baartman vertelt vooral over dingen die ze heeft meegemaakt. Dat het haar opvalt dat mensen die een rookworst eten bij de Hema dat met maar weinig bezieling doen bijvoorbeeld, of wat ze dacht tijdens het raspen van een peen. Daarbij maakt ze zulke duidelijke gebaren dat het publiek erg om haar gekke gedachtespinsels moet lachen. En daarom is het jammer dat in de tweede helft de toon veel serieuzer is, haar verhaaltjes wat langdradig worden en ze nog meer in haar eigen wereld lijkt te leven zonder het publiek te kunnen raken.

Ontbijtkoek
Na een uur en een kwartier heeft Baartman alle verhaallijnen keurig aan elkaar geknoopt, maar een beetje saai wordt het aan het eind wel. Ook dat is op zich weer onverwacht, want eigenlijk hoop je dat ze – net als in het begin - elk moment weer iets heel raars gaat doen of zeggen. Ze maakt na de pauze nog steeds wel aparte zijsprongetjes in haar verhalen, maar de bizarre uitspattingen blijven weg. En juist dat maakt haar zo bijzonder in het eerste gedeelte van ‘Los’ met als absoluut hoogtepunt dat Baartman een ontbijtkoek rockt. Ja, dat moet je gezien hebben.

Meer over de voorstelling vind je op de site van Kik Productions.