Mensen die snel rode oortjes krijgen, kunnen maar beter 'Liaisons Dangereuses' overslaan. Tijdens deze erotisch getinte voorstelling van het Nationale Toneel zijn vooral de woorden uit de monden van de acteurs al genoeg om een kleur van te krijgen. Als graaf De Valmont op een bepaald moment dan ook nog z'n tong in de mond van het zoveelste 'lustobject' laat glijden, wordt er hardop gewalgd in de zaal. Het is eigenlijk een compliment voor Gijs Scholten van Aschat die deze gladjakker neerzet.
Graaf de Valmont en markiezin De Merteuil (Ariane Schluter) dagen elkaar uit. Ze geilen elkaar op en drijven elkaar tot waanzin. Ze willen iedereen om hen heen kapot krijgen en gaan daarin ver. De graaf moet van de markiezin met een aantal vrouwen vrijen om familie te kwetsen. Scholten van Aschat voert deze opdrachten uit zonder dat het plat wordt, maar wel met genoeg handelingen om de rillingen over je lijf te laten lopen. Hoewel hij de stoere vent lijkt die alles onder controle heeft, heeft de markiezin daadwerkelijk de touwtjes in handen. Schluter speelt een fantastische bitch. Ze heeft wat weg van een keiharde zakenvrouw als ze de graaf naar haar pijpen laat dansen in de machtstrijd. Toch is het maar spel van die harde dame, laat Schluter af en toe merken.
Ingewikkelde relaties
Onbeantwoorde liefdes, onmogelijke relaties, ontrouw, ingewikkelde relaties; de voorstelling zit er vol mee. Er is een flinke cast voor nodig om diverse bijrollen te vervullen. Vaak zijn die bijfiguren op de achtergrond aanwezig in het open decor waar antiek meubilair is neergezet. Dat is een mooie keuze van regisseur Johan Doesburg, want daardoor kijken gekwetste, vragende, onnozele en boze ogen naar het genadeloze duo. Als de bijfiguren wel duidelijk in de spotlights staan, zetten ze een karikatuur van hun personage neer. Sommigen komen niet helemaal lekker uit de verf, maar storend is het niet.
Wat echter wel zonde is, is het einde van de voorstelling. Het is eigenlijk een anticlimax, zo simpel als het gevecht van de graaf verloopt en zo simpel als de markiezin haar verdriet toont. De zorgvuldig opgebouwde spanning vloeit in een paar luttele minuten in een keer weg. Gevoel komt er amper nog bij kijken, al maakt de scène met de meterslange stroken papier waarop woede wordt losgelaten wel indruk. Maar hoe hard Scholten van Aschat en Schluter nog hun best doen, ze weten het stuk niet te redden.
Meesterlijke vertaling
'Les Liaisons Dangereuses' van schrijver Pierre Choderlos de Laclos, die met zijn tekst naar buiten kwam aan de vooravond van de Franse revolutie, is meerdere keren verfilmd, bijvoorbeeld in 1989 ('Dangerous Liaisons') met Glenn Close en John Malkovich. De jongere generatie zal delen van het verhaal herkennen in de film 'Cruel Intentions'. De vertaalde toneelversie anno 2007 van Marcel Otten is meesterlijk. Zoals hij de tekst heeft bewerkt is prachtig om naar te luisteren.. Op hoeveel manieren hij wel niet seksuele toespelingen kan verwerken is niet te tellen. Scholten van Aschat en Schluter weten met die tekst goed raad. Eigenlijk zou je alleen al daarom moeten gaan kijken.
'Liaisons Dangereuses' is genomineerd voor de Toneel Publieksprijs 2007-2008.
