Wie kent het boek 'Kruistocht in Spijkerbroek' van Thea Beckman nou niet? Tijdens de première in Amstelveen (niet geheel toevallig, want de hoofdrolspeler uit het boek komt uit Amstelveen) gaan er zowaar meerdere kindervingers de lucht in. Toch zullen er genoeg volwassenen en kinderen zijn die het veelbekroonde boek wél hebben gelezen of anders wellicht de film hebben gezien. Het verfilmen van het verhaal was al een enorme klus, maar een musicalversie lijkt nog vele malen moeilijker. Ga er maar aanstaan om meerdere keren per week tientallen kinderen in het gareel te houden en het toneelbeeld overzichtelijk te houden. Het Nationaal Jeugd Musical Theater reist met de grootste cast ooit langs theaters in Nederland en België.
In grote lijnen is het verhaal van de musical - in tegenstelling tot de film- hetzelfde gebleven als in het boek. Dolf stapt in een tijdmachine en belandt in een kinderkruistocht tijdens de Middeleeuwen. Hier en daar zijn natuurlijk wel wat dingen aangepast. Zo heeft de eerste vriend die Dolf tegenkomt, Leonardo, geen ezel bij zich. Het scheelt een zielige overlijdensscène. Toch vallen er in deze kindvriendelijke musical heel gedoceerd nog wel wat doden. Maar veel tragische gebeurtenissen worden alleen maar kort aangestipt, zoals de Scharlaken Dood (de pest) waaraan veel kinderen overlijden in het boek. En de duivelse aanval bij de burcht van Scharnitz vraagt om enige boekvoorkennis aangezien dit erg kort door de bocht wordt gebracht. Verder ontbreekt de zware tocht door de Alpen. Ach, eigenlijk is het ook gekkenwerk om het driehonderd pagina's tellende boek van bladzijde tot bladzijde uit te voeren.
Populaire versie
De makers vonden het ook nodig om het verhaal hier en daar voor de jeugdige kijkers te pimpen. Zo belandden er ineens een chipszak, een rugzak, een gsm en een skateboard in de Middeleeuwen. De kinderen in de zaal kunnen er hard om lachen. Eveneens is het taalgebruik van de Middeleeuwse jeugd aangepast waardoor de taalbarrière tussen een jongen uit onze tijd en die van kinderen in 1212 amper merkbaar is. De jongens en meisjes praten net iets te eigentijds. Sommige opmerkingen komen overduidelijk niet uit de dertiende eeuw en als een van hen dan wel grote ogen opzet bij het horen van 'nieuwe' woorden dan is dat nauwelijks meer geloofwaardig.
De acteerprestaties zijn erg goed en overtuigend. De kinderen leven zich uitstekend in. Degene die tot het ensemble behoren (ruim honderd kinderen verdeeld over twee groepen die afwisselend optreden) hebben er zichtbaar plezier in en voelen prima aan wanneer ze nog wat zieliger of strijdlustiger moeten kijken. De choreografie hebben ze goed onder de knie en ziet er mooi uit. Om ervoor te zorgen dat het publiek door alle kinderen het bos niet meer ziet, wordt er gebruik gemaakt van de verschillende hoogte van de decorstukken. Daarop staan dan meestal de belangrijkere personen en anders staan ze op de voorgrond met een extra spotlight op zich.
Dolf is de ster
De hoofdrolspeler, Timo Descamps, is ouder dan de ensemblekinderen: 22 jaar. Zonder twijfel is hij de ster van de avond. Hij is helemaal in de huid gekropen van Dolf en kan de best wel zware rol (hij is bijna in elke scène te zien) goed aan. Descamps komt uit België en heeft hard geoefend om van zijn accent af te komen. Dat is redelijk gelukt, maar als hij in het liedje 'Hard tegen hard' het woord 'genoeg' moet zingen, heeft hij daar hoorbaar moeite mee. Desondanks wordt deze Vlaming in z'n spijkerbroek door het publiek in de armen gesloten.
Copyright Rogier Reedijk
Goede bijrollen door kinderen
De dochter van Dekker, Amy Egbers, speelt ook mee in 'Kruistocht in Spijkerbroek'. Als een van de oudere kinderen neemt ze de bijrol van Frieda op zich en treedt daardoor regelmatig op de voorgrond. Ze doet het erg goed, net als de andere kinderen die een speciale rol vervullen. De leukste rol is weggelegd voor Toon Lobach die de kleine, brutale Thies mag spelen. Voor Dré Hazes Jr. is vooraf de meeste aandacht besteed door de pers. Hij speelt een bescheiden rol. Hij krijgt de lachers makkelijk op zijn hand doordat hij een jongen speelt die regelmatig klaagt dat 'ie zo'n honger heeft. Ook hij heeft zich, net als die andere tientallen kinderen, goed ingeleefd en speelt overtuigend.
Copyright Rogier Reedijk
Musical Award?
De eerste theaterversie van 'Kruistocht in Spijkerbroek' is ondanks wat aparte keuzes in de verhaallijn wel geslaagd. Het is een heel knappe prestatie van deze kinderen om tweeënhalf uur zo geconcentreerd en gepassioneerd te spelen. En van de regisseur en de producenten is het heel bijzonder wat ze met zoveel kinderen voor elkaar hebben weten te krijgen. Alleen al daarom mag er een Musical Award worden gereserveerd voor 'Kruistocht in Spijkerbroek'.
