'Knielen op een bed violen' is een toneelbewerking van de gelijknamige roman van Jan Siebelink die een aantal jaar geleden een heuse bestseller was. Madeleine Matzer tekent voor zowel de bewerking als de regie van het stuk en zij blijft duidelijk trouw aan de tekst van Siebelink. Het spel komt niet echt op gang en hoewel het verhaal aangrijpend is, weet het stuk nergens vaart te krijgen.
Copyright Joep Lennarts
Dwangmatige liefde voor God
Sievez kende een tirannieke en strenggelovige vader. Ironisch genoeg bewandelt hij het zelfde pad en gaat zijn eigen gezin gebukt onder zijn onvoorwaardelijke en dwangmatige liefde voor God. Zoon Ruben (Titus Boonstra) ziet in zijn vader nog een voorbeeld en ook hij leest de Bijbel en neuriet de psalmen. De jongste zoon Tom (Marijn Klaver) kiest echter een heel ander pad. Hij leeft een hedonistisch bestaan en zet zich af tegen de leefwereld van zijn vader. Vader Sievez had de hartstochtelijke wens een dochter te krijgen en heeft daarom nooit van Tom gehouden.
Copyright Joep Lennarts
'Knielen op een bed violen' is een zeer aangrijpend verhaal over een man die op een gegeven moment op zijn levenspad voor een dilemma komt te staan die grote consequenties heeft voor hem en zijn gezin. De aantrekkingskracht tot het orthodox-Lutherse geloof neemt grotere vormen aan, waardoor hij innerlijk verscheurd raakt. Enerzijds wil hij met psalm 119, een psalm uit het Oude Testament die verwijst naar het 'ware geloof' op zoek gaan naar zijn eigen geestelijke redding, maar anderzijds is er de lichamelijke liefde voor zijn vrouw Margje. Door een persoonlijke godservaring kiest Sievez ervoor om in vroomheid en afgezonderd van zijn familie zijn leven door te brengen.
Verbeeldingskracht
Het stuk wordt gebracht in een zeer verhalende vertelling, waardoor de acteurs gevangen zitten in een statisch keurslijf. Bovendien wordt er geen beroep gedaan op de verbeeldingskracht van het publiek, zolang iedere handeling wordt uitgesproken. Geen van de acteurs krijgt zodoende de kans zich te onderscheiden. Dat doen ze dan ook niet. Het spel is plichtmatig en geen van allen straalt spelvreugde uit. Kortom, een sobere voorstelling in een sobere enscenering. Precies zoals de wetten van het Protestantisme voorschrijven.
